‘Nu jullie in Ronse wonen moeten jullie de Fiertel meedoen’. Dat waren de woorden van mijn schattebol haar pa rond begin april. De Fiertel is een jaarlijkse tocht rond Ronse die ter ere van Sint Hermes gehouden wordt. Voor ons betekende het echter een wandeling van 32 kilometer, heuvel op, heuvel af… In de loop van de week leek het er even op dat de tocht in het water zou vallen (letterlijk), maar geen van de drie wou natuurlijk op voorhand de handdoek in de ring gooien.

Deze ochtend was het dan zover. Om 8u stonden we (ons drietjes + Luka, de hond) aan de Sint Hermes kerk klaar om de wandeltocht aan te vatten. Het begin was direct pittig, de Kruisstraat omhoog. Direct een kilometer of 2 stevig bergop. Zo vroeg in de ochtend én zonder opwarming, er bestaan leukere dingen! Eens boven ging het een hele tijd langs iets vlakkere baan. In tegenstelling tot Landegem is een iets vlakkere baan nog steeds heuvelend hier in Ronse, maar iets minder. Zo kwamen we aan aan het muziekbos en daalden we de Kanarieberg af. Daar stond de eerste bevoorradingspost al op ons te wachten. Voor Luka was dit ook het eindpunt van de tocht. We waren reeds een kleine 10 kilometer ver. Ver genoeg voor de kortere beentjes van Luka.

Na een korte stop ging het opnieuw omhoog door het industriepark. Langs de kant van de weg waren er al steeds meer en meer eet- en drankgelegenheden terug te vinden. Wie hier een kroegentocht wil doen, zou lang onderweg zijn.

Na de industriezone kwamen we het land van onze Waalse vrienden binnen. De industrie maakte plaats voor groene landschappen. Van hieruit had je een mooi zicht over de stad Ronse.

Na een nieuwe tussenstop niet zo ver van ons huisje gingen we voor mij onbekend terrein binnen. De zuidwestelijke kant van Ronse had ik nog nooit verkend met de fiets. ‘t is nochtans het moment om ervan te profiteren, want de kans dat er daar windmolens komen is groot. Tegen deze windmolens (die nog hoger zouden zijn dan de Hotond) was er dan ook heel veel protest door het “actiecomité Windmolens : Stad zonder Uitzicht!“. Al snel begrepen we waarom er precies daar windmolens zouden komen. Amai! Wat een wind… en dan nog tegenwind ook. Door het veld, over een aardeweg… Erg gemakkelijk ging het daar niet. En dan waren we ook al bijna 20 kilometer onderweg.

In Rozenaken was er normaalgezien een langere stop gepland om de inwendige mens wat te versterken. Echter… onze bevoorradingspost had een beetje vertraging. Dan maar beetje verder gestapt tot de wagen met de zussen aan boord opdook. De plaatsen in de wagen werden direct ingenomen. Zelf ben ik buiten blijven staan, iets dat achteraf blijkbaar niet zo’n slecht idee was, want van dat zitten waren de spiertjes extra pijnlijk na het vertrek.

Na een halfuurtje was het opnieuw tijd om verder te stappen. Direct beginnen met de Col du Lait Battu. Zelfs te voet is het een lastige beklimming met percentages tot 17%. Om mee te beginnen geen ideale weg. Eens boven was het dan even iets vlakker, wat afdalen en dan stijgen richting het hoogste punt van Ronse: de Hotond.

Eens op de Hotond is het goede nieuws dat het enkel nog maar afdalen is, het slechte nieuws is dat het nog een 3 km wandelen is.

De laatste kilometers gingen iets moeizamer. In feite is afdalen ook nog lastig. De kilometers begonnen ook door te wegen en er werd gesnakt naar de aankomst.

Na 32 kilometer kwamen we dan uiteindelijk terug aan de Sint Hermeskerk, waar we opgewacht werden door de wagen. Eindelijk zitten.

Al bij al vond ik het nog meevallen. Weinig last gehad tijdens het wandelen zelf, en ook erna niet teveel pijn. Door het lopen natuurlijk ook wel wat de bewegingen gewoon.Dankzij de goede bevoorradingen is iedereen er echter geraakt!

Volgend jaar opnieuw? Misschien wel… Maar of ik de andere nog kan overtuigen?!?

GPS bestand volgt nog…

“Beklim 25 keer dezelfde helling in een bepaalde tijd”. Dat is de beschrijving van de Ironbig uitdaging van de Challenge-Big. Op papier lijkt het mee te vallen, in theorie is dat iets minder. Als je de voorwaarden leest kom je tot het besluit dat de Vlaamse hellingen 25 keer op dezelfde dag moeten gedaan worden. En dan begint het al lastiger te lijken/zijn.

Ik had al eens wat geprobeerd (5x Koppenberg), maar daar was ik niet echt tevreden van. Het probleem met de Koppenberg is niet zozeer de Koppenberg zelf (nouja, eigenlijk wel), maar toch ook een groot stuk het après Koppenberg gedeelte. Een extra rondje van bijna 4 km met daarin bijna evenveel hoogtemeters als de Koppenberg zelf. En hem dan afdalen? Neen, dat is ook geen optie. Daarvoor is hij te gevaarlijk.

Dan maar een andere berg gezocht en gevonden: de Paterberg. Amper 375m, gemiddeld 12%. Dat ging hem worden, want het rondje om terug aan de voet te komen was afdalen!

Gisteren dan naar de Paterberg gereden om het te proberen. De eerste beklimming ging vlot, de tweede nog vlotter. Na 5 keer dacht ik: laten we eens een snelle tijd neerzetten. ‘t lukte op 2 min en 6 seconden, onder de 2 minuten was bijna niet te doen (toch voor een wielertoeristje zoals ik). ‘t was eigenlijk mijn bedoeling om na 10 keer een eerste rustpauze in te lassen, maar ‘t ging nog zo goed. Lang duurde het echter niet meer tegen dat de klimtijden de hoogte ingingen en de grens van de 3 minuten bereikten (en er zelfs over gingen). Vanaf klim nummer 15 was het dan helemaal afzien geblazen. Een wandelaar merkte dat ook op en zei: ‘ge zijt er bijna jongen, nog ffkes’. Toen ik dan zei dat het de 15e keer was keek hij nogal raar. ‘t is precies beetje zottenwerk

Ik zag het na de 15e keer eventjes niet meer zitten om het rondje tot aan de voet te doen. ‘t moest wat meer vooruit gaan. Dan maar 3 keer afgedaald. Netjes in het gootje (want ook al gaat het slecht, het gootje heb ik bergop niet gebruikt)!

De laatste beklimmingen gingen erg moeizaam. De handen, rug, schouders… het begon allemaal pijn te doen, en dan spreek ik niet over de benen! ‘t is maar 375 meter, maar ‘t zijn toch wel lastige meters.

3u en 10 minuten nadat ik eraan begonnen was, was het eindelijk zover! Ik had de Paterberg 25 keer beklommen! Eindelijk klaar! Maar… had ik me niet misteld. Gelukkig brachten laptop en GPS het verlossende antwoord: ik had hem weldegelijk 25 keer beklommen!

Met dit gekkenwerk ben ik de 14e ironbig geworden, de eerste die de Paterberg gedaan heeft. Op naar de volgende? Misschien, maar dan toch geen kasseihelling. Als ik er nog eentje doe, dan wordt het de kluisberg. Maar misschien toch eerst nog eens wat trainen.

In elk geval. 9,3 km klimmen aan 12% gemiddeld over kasseien… ‘t is niet echt aan te raden! Maar de voldoening achteraf is er wel!

Zoals je hier af en toe kon lezen was ik eind september afgelopen jaar begonnen met looptrainingen. Bedoeling was om toch eens een wedstrijd te lopen over de 5 km. Gaandeweg veranderde ik deze doelstelling naar een 10 km. Niet alleen dat veranderde, ook het aantal trainingen. In plaatst van minstens 1 keer in de week was ik al tevreden met 1 keer in de maand.

Desondanks had ik me toch ingeschreven voor de Gentse stadsloop, een massaloop door de straten van Gent. In de aanloop had ik de maandag nog eens een 10 km loop gedaan vanaf ons huisje in Ronse. Toen slaagde ik er, ondanks enkele hellingen, in om mijn tijd op de 10 km te verbeteren. Doelstelling voor de stadsloop was dan ook onder de 53 minuten eindigen.

Ruim op tijd was in Gent waar op dat moment de 5 km nog aan de gang was. Een massa volk zag ik voorbij komen. Nochtans moest de grote massa eigenlijk nog komen, die had zich voor de 10 km ingeschreven. Na afhalen van het nummer en het opspelden was het tijd om richting de start te gaan en af te tellen. Stipt om 15u werd het startsignaal gegeven. Na een vijftal minuten kwam ook in in de buurt van de startboog en kon ik van start gaan.

De eerste kilometers was het tussen de mensenzee proberen doorlopen, zoeken naar een opening (en die gelukkig meestal ook vinden). Het looptempo lag hoog (toch als ik het vergeleek met de trainingen), het was dus maar de vraag of ik het ging volhouden.

Halfweg ging het al iets minder. Ik begon last te krijgen van de mild. Geen goed teken. Een beetje vertragen bracht gelukkig de oplossing. Het tempo van in het begin kon ik niet meer halen, maar ‘t ging toch nog wat vooruit Na 8 km merkte ik toch dat er een goede tijd zou inzitten (onder de 53 minuten dus). Daarom het tempo hoog proberen houden.

De laatste kilometer dan het tempo nog een stukje verhoogd, iets wat wel nodig was als ik dezelfde kilometertijd wou aanhouden. Met de ‘beklimming’ richting Sint Pietersplein was het nog een lastig einde.

Na 50 minuten en 11 seconden was het echter voorbij. De stadsloop zat erop. Mijn vorige record gebroken met iets meer dan 3 minuten! Een tijd waar ik erg tevreden van ben, en waar ik vooraf had voor willen tekenen! ‘t kwam zelfs in de buurt van, de voor mij op voorhand onmogelijk geachte, limiet die mijn schatteke had vooropgesteld: 50 minuten. Zonder de mild was het zeker gelukt. Nuja, nu heb ik een doel voor de volgende…

Eindelijk was er terug zon! Lang genoeg was het koud (maar niet koud genoeg om nog eens een ijsperiode te hebben – jammergenoeg)… Doordat het zo kou was, waren de trainingen op 1 hand te tellen. Nu… dat had natuurlijk ook wel te maken met de stage. Als je vertrekt als het donker is, en je komt thuis als het al bijna donker is, dan is er niet zo heel veel tijd meer om buiten te rijden.

Een drietal weken geleden had ik echter eens alle moed bij elkaar geraapt en besloot ik van met de fiets naar de stage te gaan (ja Bram, ik weet het, jij doet dat elke dag). Vanaf Landegem is dat nog te doen, maar vanaf Ronse… Nu. ‘s avonds naar Ronse viel nog me 48 km waarvan een heel stuk met Jan. De laatste kilometers (na Oudenaarde, de heuvels dus) gingen niet goed. Nuja, ook wel logisch als je eigenlijk nog niet getraind hebt.

Minder goed ging het de ochtend erop. Rond 10 na 7 vertrokken richting Gent… Frisjes. Dat was eigenlijk de samenvatting van de ochtendrit. ‘t ging echter wel behoorlijk. Maar nog niet supersnel (was ook wel tegenwind).

Afgelopen woensdag herhaalde ik dit tripje nog eens. ‘s avonds naar Ronse. De donderdag was het stageterugkomdag en werden we niet op de stage verwacht (en maar na de middag op school). Daarom in de voormiddag eens wat bijgetraind in de Vlaamse Ardennen. Veel heuveltjes heb ik niet gedaan. Belangrijkste was eigenlijk 4 keer de Koppenberg… Daarna op het gemak langs de Schelde tot aan Zingem gereden en dan afgedraaid langs Huise om een bezoekje te brengen aan mijn Magatje (en nog wat bevoorrading mee te nemen).

In totaal dan toch eens 78 km gedaan met eens wat meer hoogtemeters.

Op vlak van lopen heb ik afgelopen week nog eens 8 km gedaan. Zou toch beetje de bedoeling zijn om elke week 1 keer te lopen…

Bekijk hier de laatste trainingen:
Stage – Ronse (2 maart)
Ronse – Stage (3 maart)
Stage – Ronse (17 maart)
Ronse – Koppenberg – Gent