Reeds tijdens Brugge Reims Brugge (2006) was er over gesproken. We zouden samen met Toon en Marleen eens een ritje doorheen de Vlaamse Ardennen maken. Vandaag was het zover. Met Marc, Roland, Joris, Toon en Marleen zouden we een tochtje maken door de Vlaamse Ardennen. Gekozen werd voor de route ‘fietsen doorheen de Vlaamse Ardennen’, een route die sedert vorig jaar gereden wordt onder de tocht ‘De Reuzen van Vlaanderen’.

Afspraakplaats was Oudenaarde, dé wielerstad bij uitstek in de Vlaamse Ardennen. Iets vroeger dan afgesproken vertrokken we. De brug in Oudenaarde over en richting eerste helling, de Achterberg. Boven merkte Toon dat zijn voorwiel – op aanraden van Marc - er omgekeerd inzat. Of er hier sprake was van sabbotage was niet duidelijk. De Wolvenberg was de tweede helling van de dag. Het was lang geleden dat ik die helling behoorlijk vlot omhoog reed. Na de afdaling richting Ename genomen te hebben ging het de Braambrugstraat omhoog. Een helling die ik heel weinig gedaan had (ooit eens in een fietsroute van de provincie Oost-Vlaanderen). De Abeelstraat (4) had ik ook nog niet heel veel gedaan, ik vermoed dat hij eens in een georganiseerde tocht heeft gezeten. Erg onverwacht ligt de helling, en niet mals… rond de 8% gemiddeld. Dat gaat richting ventoux, alleen is die nog ong 43 keer langer. ‘t veld lag uit elkaar.

Na wat draai en keerwerk (even misreden zelfs) kwamen we terecht aan de Molenberg. In het zog van de mannen van Credit Agricole vlogen reden we naar boven. De fotograaf buiten beschouwing gelaten: Marc, Toon en Joris (met in de achtergrond Marleen en Joris). Langsheen de iets minder bekende Armekleie ging het richting een monument in de Vlaamse Ardennen: de Berendries. Na de Berendries dacht ik even te kunnen uitblazen. Een niet-beschreven helling, de Elverenberg-Vossenhol, deed die illusie al snel teniet.

Helling 8, de Toepkapel kende ik van naam niet, maar meen me te herinneren dat hij ooit in de Peter Van Petegemclassic zat (vorig jaar niet gereden, weet het dus niet zeker nu). Onderweg naar helling 9 had ik het met Marleen over het interview met Johan Museeuw in de Wereld Draait Door (2 april). Toen hadden ze de beelden getoond van zijn aanval op Tenbosse (helling 9). Het inspireerde mij om eens alles te geven op de grote plaat. Direct gemerkt dat het wat ver ging zijn tot boven. Op zo’n 50 meter van de top stilgevallen. ‘t was eens een testje.

Op de hellingen erna het wat rustig gedaan. Met eerst de Valkenberg, vervolgens de Foreest en Steenberg kwamen we terug in de buurt van Oudenaarde om er naast Brouwerij Roman de Varent te beklimmen. Met 12 hellingen achter de kiezen, een ideaal moment om eens wat te eten (Er is een vermoeden dat Toon daarbij dacht aan de brouwerij waar hij naast stond. Gelukkig was Marleen op tijd).

Nu werd er koers gezet richting Ronse, alwaar een vijfluik ons toelachtte. Eerst moest de ‘Berg Ten Houte’ nog even beklommen worden. Vanuit stilstand, Roland wou namelijk een fotootje nemen voor het huis van zijn vriend Filip Meirhaeghe. Met de Fortuinberg werd het vijfluik ingezet. Een hele lastige beklimming in ‘t begin, en ze loopt nog wat uit ook. Het leverde wel prachtige plaatjes op: 1 2 3 4. Afgedaald langs de andere kant en terug omhoog naar ongeveer hetzelfde punt: de Muziekberg. Een klim die ik nog nooit gedaan, jammergenoeg eigenlijk, want ‘t is een heel erg mooie.

Intussen had Jan laten weten dat hij in de buurt was. Terwijl Roland en co op zoek gingen naar een bakker ben ik hem gaan ophalen. De bakker ook teruggevonden (met dank aan Toon) en vevolgens ook maar wat gekocht. Er waren toch nog een paar wachtende hellingen.

Met een man extra vertrokken we richting helling 17: Ten Berge. Een mooie helling, niet zo lastig. Helling 18, de Fiertelmeers, was een stuk lastiger. Deze helling met een gemiddelde van meer dan 11% deed zelfs Jan zweten. Hij reed echter, net zoals Toon, Marleen, Marc, Roland en Joris soepel naar boven.
Helling 19 was de schrik van de dag (vooral door de vele verhalen): de schapenberg. 2 delen, waarvan vooral het laatste lastig is.

Omdat de tocht al lastig genoeg was (en er nog enkele kuitenbijters gingen volgen) verkozen we richting Berchem te rijden en de Oude Kwaremont als helling 20 te nemen. De eerste van een reeks kasseihellingen, gelukkig zonder gootje. Aan het plein afgedraaid naar de Paterberg en de kasseien gelaten voor wat ze waren. Hoewel er al wat klimmeters waren geweest ging de Paterberg vlot. Helling 22 ging echter iets anders zijn: de beruchte Koppenberg. Ze waren er druk bezig met de dranghekkends te plaatsen.

De vermoedheid begon toe te slaan. De Kortekeer werd daarom overgeslagen en het sluitstuk zou de Taaienberg zijn.

Met bijna 130 kilometer kwamen we aan in Oudenaarde. Ongeveer 2000 hoogtemeters, een stevige tocht dus. Heel aangenaam gezelfschap. Met 6 van ons 7 die deel gaan nemen aan Brugge Mont Ventoux kunnen we nu al stellen dat het ook daar tof zal zijn (en Joris, laat je niet kennen, ga ook mee).

Zeker voor herhaling vatbaar. Of het een goede training is 2 dagen voor de Ronde Van Vlaanderen, geen idee. Maar heb er alvast geen spijt van. Het weer kan bij de Ronde stoorzender spelen, en nu heb ik toch al wat geklommen.