Een drietal weken geleden had ik echter eens alle moed bij elkaar geraapt en besloot ik van met de fiets naar de stage te gaan (ja Bram, ik weet het, jij doet dat elke dag). Vanaf Landegem is dat nog te doen, maar vanaf Ronse… Nu. ‘s avonds naar Ronse viel nog me 48 km waarvan een heel stuk met Jan. De laatste kilometers (na Oudenaarde, de heuvels dus) gingen niet goed. Nuja, ook wel logisch als je eigenlijk nog niet getraind hebt.

Minder goed ging het de ochtend erop. Rond 10 na 7 vertrokken richting Gent… Frisjes. Dat was eigenlijk de samenvatting van de ochtendrit. ‘t ging echter wel behoorlijk. Maar nog niet supersnel (was ook wel tegenwind).

Afgelopen woensdag herhaalde ik dit tripje nog eens. ‘s avonds naar Ronse. De donderdag was het stageterugkomdag en werden we niet op de stage verwacht (en maar na de middag op school). Daarom in de voormiddag eens wat bijgetraind in de Vlaamse Ardennen. Veel heuveltjes heb ik niet gedaan. Belangrijkste was eigenlijk 4 keer de Koppenberg… Daarna op het gemak langs de Schelde tot aan Zingem gereden en dan afgedraaid langs Huise om een bezoekje te brengen aan mijn Magatje (en nog wat bevoorrading mee te nemen).

In totaal dan toch eens 78 km gedaan met eens wat meer hoogtemeters.

Op vlak van lopen heb ik afgelopen week nog eens 8 km gedaan. Zou toch beetje de bedoeling zijn om elke week 1 keer te lopen…

Bekijk hier de laatste trainingen:
Stage – Ronse (2 maart)
Ronse – Stage (3 maart)
Stage – Ronse (17 maart)
Ronse – Koppenberg – Gent

Voor vandaag had ik 4 ritten ingeladen van de VRC. Niet dat ik ze alle 4 zou rijden (met 2 ritten rond de 30 km was dat nogal veel geweest). Maar kon ze toch maar al op pc staan hebben. 

Als opwarming koos ik voor 10 rondjes op de velodroom. Goed voor 2,5 kilometer. Vlot ging het niet. Toen ik gedaan had werd snel duidelijk waarom. Ik had het verkeerde profiel, waardoor ik zogezegd een renner van 110 kg was. Beetje logisch dan, want een verschil van 40 kg merk je toch wel op de Tacx.

Na de opwarming de kortst rit aangevat: De RT01 Sprint. Met zijn 1.18 km erg kort, en dus geven van in ‘t begin en hopen dat je niet snel ‘sterft’. Dat niet snel sterven was bij mij al na een 400 meter. Een teken dat de conditie alles behalve ideaal is. Na 1 minuut en 40 seconden was de 1,18 km afgelopen. Een gemiddelde van 42,55. Behoorlijk, maar ook niet super. 

Daarna een parcours gekozen dat me normaal beter ligt: een klim van 5,93 kilometer. Hier kon ik ook ‘tegenstanders’ inschakelen. Op die manier heb je een mikpunt, of toch een referentie. Al bij de start was duidelijk dat het vooral een referentie ging worden om te zien of de voorsprong werd uitgebouwd. Op de stukken bergop ging ik een stuk sneller dan mijn ‘tegenstanders’. Na 10 minuten en 8 seconden was ook deze wedstrijd gedaan. Een gemiddelde van 35,10 was het verdict. Daarvoor had ik wel serieus moeten doorrijden.

Aanvankelijk ging ik geen derde rit starten. In afstand dan nog niet heel veel gereden, ‘t blijft toch een intensief ‘spelletje’ dat online racen. Na een korte pauze (waarbij ik gewoon wat reed op een wattage van 200 besloot ik dan toch om de ’20 ronden op de piste’ te doen. Op die manier zou ik de 3 ritten uit de Fortius Sprint Winter Ladder doen op 1 avond. Ook voor deze laatste wedstrijd had ik enkele ‘pacers’ ingesteld. In totaal had ik er 5 ingesteld (op basis van mijn vorige tijd op dit parcours. Maar ene 20%, andere 15% enz sneller). 4 ervan bleken overbodig. Enkel diegene met -20% was bruikbaar. En dan ook nog niet echt lang. Een hele tijd bleef ik in zijn wiel, even erna reed ik ervan weg. Op ongeveer 1 km van de finish kwam hij dan erg dicht om vervolgens terug stil te vallen. Blijkbaar had ik bij de eerste keer dat ik de 20 ronden reed op het einde iets te snel gereden . Na 7min en 30 seconden waren de 20 ronden voorbij. Goed voor een gemiddelde van 39,55.

Het resultaat van de 3 ritten was zeer goed. In mijn divisie sta ik voorlopig eerste (maar er moeten er nog heel wat rijden). De deadline is nl 31 december). ‘k hoop da’k vooraan kan eindigen. Geen idee of ik dan volgende periode in een hogere divisie terechtkom. Dat zien we dan wel.

Diegene die interesse hebben in de grafiekjes: 

• rood: hartslag
• groen: kadans
• blauw: snelheid
• paars: wattage
• lichtblauw: hoogte

RT 01: 1,18km

Station Climb

20 ronden op de piste

Net zoals vorig jaar wordt de livetracking opnieuw aangelegd. Alles is te bekijken op http://live.drw.be. Verslagen zullen op de officiële blog komen (http://blog.monsieurmontventoux.be) en misschien ook een iets persoonlijker verslag hier (indien de tijd dat toelaat).

Met 624 (ik) en ergens in de 1200 (Marc) stonden we met 2 van onze bende van zes in het tweede startvak. In tegenstelling tot vorig jaar stonden we behoorlijk ver naar voor. Enkele minuten na de start waren we dan ook weg. Direct werd er een stevig tempo gereden. Tot aan het meer van Allemont bedroeg de gemiddelde snelheid al 40. Gelukkig was het meedrijven in een groep.

Op de Glandon was het even zoeken naar het juiste tempo. Dat werd al snel gevonden. Tot aan het dorp legde ik het tempo behoorlijk hoog. Het resultaat was dat ik in het dorpje al een kwartier voorsprong had ten opzichte van mijn tijd van 2007. Dat beloofde voor de rest van de rit. Het tweede deel (tot aan de tweede afdaling) ging iets langzamer qua snelheid, maar qua hoogtemeters/u kwam ik nog steeds aan 945.

De afdaling van de Glandon heb ik erg rustig gedaan. Ik wou geen enkel risico nemen. Een valpartij is snel gebeurd. ‘t was trouwens het ideale moment ook om de hartslag (die op de Glandon gemiddeld rond de 173 lag) eens te doen zakken.

Het tussenstuk (naar de Télégraphe) begon behoorlijk goed. We hadden een groepje dat ronddraaide. Na een minuut of 10 werd er echter steeds minder rondgedraaid en op den duur bleven we met 2 over. Ikzelf deed daarvan het meeste kopwerk eigenlijk. Niet echt heel slim achteraf gezien. Ik kwam aan de voet van de Télégraphe met een hartslag van 180. Met 31,9 gemiddeld over het tussenstuk was er echter wel goed doorgereden vond ik.

De Télégraphe begon ik dus met een behoorlijk hoge hartslag. Tijdens de klim deze hartslag ook helemaal niet omlaag gekregen. Jammer eigenlijk. Want hier toch wel iets teveel krachten verspeeld. Ik had het idee dat het heel wat minder snel ging, terwijl de polar dat nu eigenlijk wel tegenspreekt. Het aantal hoogtemeters per uur lag nog steeds op iets meer dan 900. Tof was dat men in de beklimming met flessen water stond. Verspilling was dat wel. 1 liter water per persoon én al rijdend… Nuja. Bidon gevuld, en fles doorgegeven.

Om de beentjes iets of wat te sparen besloot ik de Galibier iets rustiger te doen (voor zover het daar al mogelijk is). In Valloir nog wat eten (vooral gedroogd fruit) meegenomen en de bidons nog verder aangevuld. De hartslag doen zakken lukte op de Galibier wel. Hij zakte naar ongeveer 177 slagen. Niet zoveel verschil, maar op de télégraphe kon ik amper aan 180 geraken…

Doordat ik iets rustiger klom was het aantal meter per uur ook iets lager, nl 813. Niet dat het zoveel kon schelen. De beentjes werden iets of wat gespaard. Dat was het voornaamste. Op het laatste stuk van de Galibier lukte dat natuurlijk niet. Pff, toch een verschrikkelijk stuk in feite. De talrijke aanmoedigingen (van vooral Nederlanders) deden deugd. Je kan direct een omwenteling meer maken…

Boven op de Galibier een korte stop gehouden, wat gedroogd fruit meegenomen, iets gedronken en de afdaling aangevat. Het was de eerste afdaling (die van de Alpe buiten beschouwing gelaten) waar ik het wat frisser had. Het was echter te doen, het ontbreken van armstukken was dus niet zo erg.

Vanaf de Lautaret in een groepje gezeten dat stevig doorreed (alé, dat vond ik toch). Vorig jaar had ik dit stuk zo goed als alleen moeten doen, nu was het dus krachten sparen. Op het kleine klimmetje in de afdaling (amper een kilometer denk ik), werd er stevig doorgetrokken door 2 Spanjaarden. Bergop kon ik hen nog net volgen, in de afdaling was dat onmogelijk. Amai, reden die 2 door. Op mijn eigen tempo en zonder risico het laatste stuk van de afdaling gedaan. Op een 100 meter achter mij was iemand op komst (ook uit die groep). Toen hij me passeerde aangepikt en samen de laatste 5 km richting de voet van Alpe d’Huez gedaan (nuja, tot we bij het groepje ervoor kwamen). Mij daar toen ingezet, de andere is gewoon verder doorgereden.

Aan de voet van de Alp deze keer niet gestopt. Ik wist dat de 2 bevoorradingspunten onderweg voldoende zouden zijn. Na 6u36 minuten stond ik aan de voet. Goud mocht geen probleem meer zijn, onder de 8u zou lastig worden. Er zat in elk geval een serieuze tijdsverbetering in. Marnix sprak me aan de voet nog wat moed in (telefonisch) en klaar was ik om nog een kleine 13 kilometer af te zien.
Een kleine berekening had me geleerd dat als ik rond de 10 km/u zou blijven (constant) ik normaal binnen de 8u op de top moest staan. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar in feite ging het nog behoorlijk goed. Aan de eerste bevoorrading een bekertje water genomen, kwestie van even te kunnen uitblazen (een minuutje of 2) en rustig iets te drinken. Het zwaarste stuk (vind ik toch) was voorbij. Nog een kleine 10 kilometer waren er te gaan. Met een gemiddelde van 10,7 km/u had ik het eerste stuk goed gedaan om onder de 8u uit te komen.

Het tweede stuk (tot aan Huez) zou in theorie iets minder lastig moeten zijn. Echt merken deed ik dat echter niet . Dat stuk deed ik aan 10,5 gemiddeld. Nog steeds op schema dus. Het verschil was dat de hartslag wel enkele slagen lager lag én ik het gevoel had iets over te hebben (ik zou nog iets sneller kunnen, maar ook niet extreem veel). De MP3 viel op dat moment ook uit. Ik had ‘s ochtends de playlist van de Dolomietenmarathon gestart, maar die rit is natuurlijk 50 km minder lang. Volgende keer ook eentje maken voor de Marmotte.

In Huez even gedronken en kort babbeltje gemaakt met een medewerker. Niet te lang, want er waren nog een 6 km te gaan. Intussen was ik 7u19 onderweg. 6km in 40 minuten, dat zou normaal moeten lukken.

Op mijn favoriete stuk (waar je de top echt goed ziet liggen) kon ik het tempo richting de 12 km/u sturen. Niet super supersnel, maar voldoende eigenlijk. Na 7.47 kwam ik over de streep (met het podium), net voor het kleine tunneltje… Nog 1,3 km te gaan. Ik schakelde wat groter en net voorbij de post legde ik hem zelfs op de grote plateau. ‘Elke seconde telt!’.

Na 7u 51 min en 48 kwam ik over de mat gereden. Een tijdsverbetering van 1u 07 minuten. Thomas had dus toch gelijk, ik kon de Marmotte rijden in minder dan 8u. Ik had er nooit in geloofd. Goud zou al moeilijk genoeg zijn dacht ik. Boven kwam ik al snel een bekend gezicht tegen: Pieter De Neve. Hij was al een minuut of 10 binnen.

Omdat het hotel toch niet zover was besloot ik om mij eerst te gaan douchen. Toen ik de kamer wou betreden kwam één van de Britten naar buiten. Hij was niet 100% tevreden ‘Ik was nog wat moe van een ironman 2 weken terug). Maar met ongeveer 7.12 zeker niet slecht gedaan.

Na ‘t douchen belde Marc met minder goed nieuws. Jos was gevallen in een afdaling en lag in het ziekenhuis met een bekkenbreuk. Serieuze domper natuurlijk…

In het aankomstdorp eerst wat rondgelopen tot ik er Herman tegenkwam. Hij liet weten dat hij in het begin veel te veel gegeten had waardoor het wat vierkant draaide. Hij verbeterde zijn tijd echter met een 2 minuutjes. Wat ging dat niet geweest zijn als het rond draaide. Net zoals nog enkelen was hij onder de indruk van mijn tijd. Na 1 minuutje sneller op de Ventoux, bijna 2 op de Alpe had ik ‘mijn coach’ verslagen in de Marmotte. Volgende keer mag jij in mijn wiel hoor Herman

De anderen van onze groep reden ook een mooie tijd. Marc was iets minder tevreden. Hij aast al op revanche…

Cijfermateriaal ga ik hier eens posten als het grootste deel geanalyseerd is (alé, vergeleken met vorig jaar)

Vandaag woensdag dus stond een fietstochtje met Merijenniezere op het programma. Het gespreksonderwerp kon zich al raden, Tom Boonen en zijn cocaïne plasje. Iedereen zei wel zijn mening. De bezieler van Merijenniezere, Eddy kon er vandaag niet bijzijn, dus moest er iemand een verslagje maken. Bij deze, hier mijn verslag.

Aangezien ik moeilijk om 7u al aan de Krommebrug in Deinze kan zijn had ik ge-sms’t met de vraag om mij tegen te rijden. Om kwart voor 7 aangezet richting Deinze, was ik al bijna in Deinze toen ik Wouter (www.drw.be) tegenkwam. Wouter draaide zich en in de verte zag ik Andy en nog 2 metgezellen aankomen. Met zijn vijven vertrokken we richting Tiegemberg. We reden langs de Leie tot Sint-Baafs-vijve. Andy op kop en dan kan je het al raden, met nog iemand naast hem die een groot verzet ronddraait, hé Wouter, mijn fietscomputertje ging niet onder 35, na de brug van Zulte ging het zelf naar 40 en meer. Ons groepje van vijf werd al vlug een groepje van negen.Eens we in van de Leie wegreden ging het via Waregem naar Wortegem waar de eerste beklimming van de dag op het programma stond. Boven gekomen namen we afscheid van Mister X en waren we nog met vier die naar de Tiegem zouden rijden. Via Anzegem naar beneden, reden we
richting Tiegem. In de aanloop naar de Tiegem zei Andy mij dat het op het gemak zou zijn. Eenmaal begonnen aan de Tiegemberg nam ik het commando op een klein verzet, Armstrong-achtig zeiden ze mij. Ja, was ik maar een beetje Armstrong…dan zou het veel gemakkelijker gaan droomde ik. Ze lieten mij tot aan het rechte stuk kop doen, tot Wouter op zijn groot verzet mij kwam voorbij rijden. De andere pikten aan, ik liet ze gaan. Boven kwam het tot een spurt tusssen Stijn en Wouter. Wie het gehaald heeft weet ik niet. Eenmaal boven gekomen trok ik door en moesten ze allemaal in het wiel. Dit was het sein voor Andy om “vollegaz” te geven.

Andy nam de het volledige stuk tussen Anzegem en Wortegem voor zijn

rekening. Dank u Andy. Andy maakte het gebaar voor rond te rijden. Dit deden we alle vier, maar na enkele beurten was bij mij het beste eraf, ik was blijkbaar niet alleen want ook Stijn zei dat het wat te rap ging. Andy nam dan over en reed verder tot in Kruishoutem. Ik reed in Kruishoutem rechtdoor richting Zulte, de andere reden terug richting Deinze. Thuisgekomen had ik 59,7km met een gemiddeld van 32,1.

Bedankt voor de rit gasten. Merijnnierere, its only a name.

Uw reporter van dienst:
David

Kilometersgewijs zat ik in april aan minder kilometers dan in april 2007, dit komt door de paasvakantie en het iets minder goeie weer. In mei kom ik zowiezo aan meer kilometers dan vorig jaar. Met reeds 5000 kilometers op de teller dit jaar zit ik halfweg de doelstelling van 10000 kilometers op het einde van het seizoen, alles gaat dus zoals gepland.

Volgende doelstelling is nu de Dolomietenmarathon & de Marmotte: de 2 cyclo’s. Ook de dagen errond wil ik wel wat nieuws verkennen (oa Kronplatz staat aangeduidt).
Van de Dolomietenmarathon vond ik trouwens net het shirtje van 2008 terug (nuja, wat men vermoed dat het het shirtje wordt. ‘k vind het wel wat hebben. Eens iets anders:

In tegenstelling tot de voorbije weken en maanden had ik hier niemand gevonden om mee samen te rijden. Mijn ouders waren echter zo vriendelijk me naar Doornik te voeren (om daar vervolgens zelf een rit te doen). ‘t was dus alleen te starten en te hopen dat ik iemand tegenkwam. Al snel kwam ik iemand met een truitje van KV Mechelen tegen: Koen Sanders (als ik zijn naam juist heb althans). Ik was hem 2 jaar geleden al eens tegengekomen op een tocht vanuit Landegem en datzelfde jaar ook in de RVV vanuit Kruiskerke.
Alles ging zeer erg vlot. Het tempo zat er goed in. Jammergenoeg niet echt een groepje tegengekomen, ‘t was dus wat alleen rijden tot … het noodlot toesloeg. In de afdaling van de nochtans niet zo gevaarlijke (en lastige) ‘Le Mont’ schoof mijn achterwiel weg en lag ik op de grond. Op het eerste zicht niet erg, alles kon nog bewogen worden, dus breuken waren er niet. Wel wat schaafwonden, sneedjes… De ergste was op het linkerbeen, waar er tot heden ten dage nog steeds enige medische zorgen nodig zijn.
Ondanks het voorstel van Magalia dat ze mij ging komen ophalen toch doorgereden naar de volgende bevoorrading. Daar de medische post opgezocht en in mijn beste Frans alles uitgelegd. Toch nog behoorlijk lang daar gestaan. Toffe mensen, het Frans maakte het voor mij niet gemakkelijk maar ze verstonden mij toch.
Direct besloten om de rit ook nog uit te rijden. Ik was gekomen om te fietsen, dus fietsen ging ik doen.
Naar ‘t einde toe dan 2 man tegengekomen waarmee ik goed kon ronddraaien. Even opgehouden door een stuk ijzerdraad in mijn ketting. Rare dingen die er gebeurden.
Op de Mont St. Aubert stonden mijn ouders dan te wachten en achter de moto de laatste kilomters afgelegd. ‘t was precies politiebegeleiding. Aan Doornik snel de papiertjes omgeruild voor een drinkbus (handig, want was de mijne onderweg kwijtgeraakt), een Grinta, een T-shirt, nog een t-shirt, een lottoformulier (alé, dat gingen ze opsturen), nog wat papier… Gelukkig dat mijn ouders er stonden, want had mijn handen meer dan vol.
In totaal een 150 kilometers met toch weer behoorlijk wat hoogtemeters. Mooie training geweest ondanks de val maar (volgens de fietsenmaker): elke goede renner moet eerst eens vervellen.