Wouter De Ruyck » cyclo

De Marmotte

Wouter — Tue, 08 Jul 2008 22:22:02 +0000

Amper 6 dagen na de Dolomietenmarathon was het vandaag weer vroeg op te staan om de fiets op te springen. Deze keer voor de Marmotte, 175 km afzien, over bijna 5000 hoogtemeters.

Iets voor 6 begonnen we met onze afdaling (we waren gelogeerd op Alpe d’Huez). Warm was het zeker nog niet. De regenvest kon echt gebruikt worden. Ik had ervoor gekozen geen armstukken aan te doen, wat in ‘t begin misschien wat fris zou zijn, maar ‘t zou later wel renderen.

Met 624 (ik) en ergens in de 1200 (Marc) stonden we met 2 van onze bende van zes in het tweede startvak. In tegenstelling tot vorig jaar stonden we behoorlijk ver naar voor. Enkele minuten na de start waren we dan ook weg. Direct werd er een stevig tempo gereden. Tot aan het meer van Allemont bedroeg de gemiddelde snelheid al 40. Gelukkig was het meedrijven in een groep.

Op de Glandon was het even zoeken naar het juiste tempo. Dat werd al snel gevonden. Tot aan het dorp legde ik het tempo behoorlijk hoog. Het resultaat was dat ik in het dorpje al een kwartier voorsprong had ten opzichte van mijn tijd van 2007. Dat beloofde voor de rest van de rit. Het tweede deel (tot aan de tweede afdaling) ging iets langzamer qua snelheid, maar qua hoogtemeters/u kwam ik nog steeds aan 945.

De afdaling van de Glandon heb ik erg rustig gedaan. Ik wou geen enkel risico nemen. Een valpartij is snel gebeurd. ‘t was trouwens het ideale moment ook om de hartslag (die op de Glandon gemiddeld rond de 173 lag) eens te doen zakken.

Het tussenstuk (naar de Télégraphe) begon behoorlijk goed. We hadden een groepje dat ronddraaide. Na een minuut of 10 werd er echter steeds minder rondgedraaid en op den duur bleven we met 2 over. Ikzelf deed daarvan het meeste kopwerk eigenlijk. Niet echt heel slim achteraf gezien. Ik kwam aan de voet van de Télégraphe met een hartslag van 180. Met 31,9 gemiddeld over het tussenstuk was er echter wel goed doorgereden vond ik.

De Télégraphe begon ik dus met een behoorlijk hoge hartslag. Tijdens de klim deze hartslag ook helemaal niet omlaag gekregen. Jammer eigenlijk. Want hier toch wel iets teveel krachten verspeeld. Ik had het idee dat het heel wat minder snel ging, terwijl de polar dat nu eigenlijk wel tegenspreekt. Het aantal hoogtemeters per uur lag nog steeds op iets meer dan 900. Tof was dat men in de beklimming met flessen water stond. Verspilling was dat wel. 1 liter water per persoon én al rijdend… Nuja. Bidon gevuld, en fles doorgegeven.

Om de beentjes iets of wat te sparen besloot ik de Galibier iets rustiger te doen (voor zover het daar al mogelijk is). In Valloir nog wat eten (vooral gedroogd fruit) meegenomen en de bidons nog verder aangevuld. De hartslag doen zakken lukte op de Galibier wel. Hij zakte naar ongeveer 177 slagen. Niet zoveel verschil, maar op de télégraphe kon ik amper aan 180 geraken…

Doordat ik iets rustiger klom was het aantal meter per uur ook iets lager, nl 813. Niet dat het zoveel kon schelen. De beentjes werden iets of wat gespaard. Dat was het voornaamste. Op het laatste stuk van de Galibier lukte dat natuurlijk niet. Pff, toch een verschrikkelijk stuk in feite. De talrijke aanmoedigingen (van vooral Nederlanders) deden deugd. Je kan direct een omwenteling meer maken…

Boven op de Galibier een korte stop gehouden, wat gedroogd fruit meegenomen, iets gedronken en de afdaling aangevat. Het was de eerste afdaling (die van de Alpe buiten beschouwing gelaten) waar ik het wat frisser had. Het was echter te doen, het ontbreken van armstukken was dus niet zo erg.

Vanaf de Lautaret in een groepje gezeten dat stevig doorreed (alé, dat vond ik toch). Vorig jaar had ik dit stuk zo goed als alleen moeten doen, nu was het dus krachten sparen. Op het kleine klimmetje in de afdaling (amper een kilometer denk ik), werd er stevig doorgetrokken door 2 Spanjaarden. Bergop kon ik hen nog net volgen, in de afdaling was dat onmogelijk. Amai, reden die 2 door. Op mijn eigen tempo en zonder risico het laatste stuk van de afdaling gedaan. Op een 100 meter achter mij was iemand op komst (ook uit die groep). Toen hij me passeerde aangepikt en samen de laatste 5 km richting de voet van Alpe d’Huez gedaan (nuja, tot we bij het groepje ervoor kwamen). Mij daar toen ingezet, de andere is gewoon verder doorgereden.

Aan de voet van de Alp deze keer niet gestopt. Ik wist dat de 2 bevoorradingspunten onderweg voldoende zouden zijn. Na 6u36 minuten stond ik aan de voet. Goud mocht geen probleem meer zijn, onder de 8u zou lastig worden. Er zat in elk geval een serieuze tijdsverbetering in. Marnix sprak me aan de voet nog wat moed in (telefonisch) en klaar was ik om nog een kleine 13 kilometer af te zien.
Een kleine berekening had me geleerd dat als ik rond de 10 km/u zou blijven (constant) ik normaal binnen de 8u op de top moest staan. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar in feite ging het nog behoorlijk goed. Aan de eerste bevoorrading een bekertje water genomen, kwestie van even te kunnen uitblazen (een minuutje of 2) en rustig iets te drinken. Het zwaarste stuk (vind ik toch) was voorbij. Nog een kleine 10 kilometer waren er te gaan. Met een gemiddelde van 10,7 km/u had ik het eerste stuk goed gedaan om onder de 8u uit te komen.

Het tweede stuk (tot aan Huez) zou in theorie iets minder lastig moeten zijn. Echt merken deed ik dat echter niet . Dat stuk deed ik aan 10,5 gemiddeld. Nog steeds op schema dus. Het verschil was dat de hartslag wel enkele slagen lager lag én ik het gevoel had iets over te hebben (ik zou nog iets sneller kunnen, maar ook niet extreem veel). De MP3 viel op dat moment ook uit. Ik had ‘s ochtends de playlist van de Dolomietenmarathon gestart, maar die rit is natuurlijk 50 km minder lang. Volgende keer ook eentje maken voor de Marmotte.

In Huez even gedronken en kort babbeltje gemaakt met een medewerker. Niet te lang, want er waren nog een 6 km te gaan. Intussen was ik 7u19 onderweg. 6km in 40 minuten, dat zou normaal moeten lukken.

Op mijn favoriete stuk (waar je de top echt goed ziet liggen) kon ik het tempo richting de 12 km/u sturen. Niet super supersnel, maar voldoende eigenlijk. Na 7.47 kwam ik over de streep (met het podium), net voor het kleine tunneltje… Nog 1,3 km te gaan. Ik schakelde wat groter en net voorbij de post legde ik hem zelfs op de grote plateau. ‘Elke seconde telt!’.

Na 7u 51 min en 48 kwam ik over de mat gereden. Een tijdsverbetering van 1u 07 minuten. Thomas had dus toch gelijk, ik kon de Marmotte rijden in minder dan 8u. Ik had er nooit in geloofd. Goud zou al moeilijk genoeg zijn dacht ik. Boven kwam ik al snel een bekend gezicht tegen: Pieter De Neve. Hij was al een minuut of 10 binnen.

Omdat het hotel toch niet zover was besloot ik om mij eerst te gaan douchen. Toen ik de kamer wou betreden kwam één van de Britten naar buiten. Hij was niet 100% tevreden ‘Ik was nog wat moe van een ironman 2 weken terug). Maar met ongeveer 7.12 zeker niet slecht gedaan.

Na ‘t douchen belde Marc met minder goed nieuws. Jos was gevallen in een afdaling en lag in het ziekenhuis met een bekkenbreuk. Serieuze domper natuurlijk…

In het aankomstdorp eerst wat rondgelopen tot ik er Herman tegenkwam. Hij liet weten dat hij in het begin veel te veel gegeten had waardoor het wat vierkant draaide. Hij verbeterde zijn tijd echter met een 2 minuutjes. Wat ging dat niet geweest zijn als het rond draaide. Net zoals nog enkelen was hij onder de indruk van mijn tijd. Na 1 minuutje sneller op de Ventoux, bijna 2 op de Alpe had ik ‘mijn coach’ verslagen in de Marmotte. Volgende keer mag jij in mijn wiel hoor Herman

De anderen van onze groep reden ook een mooie tijd. Marc was iets minder tevreden. Hij aast al op revanche…

Cijfermateriaal ga ik hier eens posten als het grootste deel geanalyseerd is (alé, vergeleken met vorig jaar)

De Dolomietenmarathon

Wouter — Thu, 03 Jul 2008 16:13:56 +0000

29 juni 2008, de dag waarnaar menig Italiaans wielertoerist naar uitgekeken heeft, aangevuld met een 4000 niet-Italianen. In Italië een echt volksfeest met live uitzending, in de rest van de wereld iets minder bekend (buiten onze noorderburen gerekend, want die zijn er meestal massaal, net zoals onze Oosterburen de Duitsers).Voor mij was het mijn tweede deelname. Vorig jaar onder mijn eigen naam, dit jaar reed ik onder de naam van Willem (ook een wielertoerist.be bezoeker, trouwens via deze site kwam ik met hem in contact). Net zoals vorig jaar was het te starten in het gele vak. Niet dat ik dat erg vond, want dan bestond er tenminste een kans dat ik iemand inhaalde.

Stipt om 6.45 werden de de eersten losgelaten. Onder hen ook dé Mario Cippolini. Hij zou het toch een goeie 30 km uithouden om er dan de brui aan te geven. Nuja, hij was er toch nog eens mee op TV… tv? ja, op tv. De Dolomietenmarathon wordt rechstreeks uitgezonden op de Rai 3 (en ‘s avonds gemerkt dat er een integrale heruitzending is op Rai Sport piu). Het geheel wordt in beeld gebracht door enkele motards en 2 helikopters. Dit maakt het allemaal wel tof eigenlijk.

Rond 7.10 kon ik dan uiteindelijk ook vertrekken. Aan een slakkengang tot aan de streep, om vervolgens iets sneller te kunnen rijden. Erg snel was dat nog niet, het was dan ook enorm druk. Langs de linkerkant toch enkelen kunnen voorbijsteken om zo te kunnen beginnen aan de Passo Campolongo. Vorig jaar deed ik hier iets langer over, veel verschil was het niet (1 minuutje en 30 seconden).

Na de Campolongo volgde een afdaling naar de Pordoï. In die afdaling paar keer gedacht: ‘die mens moet zijn leven beu zijn’. Rechts voorbijsteken als er amper een metertje is, zo laat mogelijk remmen… Kamikaze-italianen op hun best.

Op de Pordoï had ik vorig jaar het gezelschap van 2 anderen die de baan wat vrij maakten (nuja, elk eventjes op kop). Dit was nu niet het geval, waardoor ik de indruk had dat de klim een stuk moeizamer ging. Nochtans reed ik bijna 2 minuten sneller naar boven. Boven vlug de windstopper dicht, armstukken omhoog en een bocht of 15 naar beneden tot aan de voet van de Sella.

Daar enkele grappige tafferelen gezien. Mensen die nog op hun grootste verzet rijden en dan opdraaien, direct een steiler stuk, waardoor ze veel te groot stonden. Het resultaat was dat ze moesten afstappen om hun versnelling te verleggen. Leve parcourskennis!

Vorig jaar nam ik een pauze op de Sella (kleine bevoorrading). Dit jaar sloeg ik deze over. De bidons waren nog voldoende gevuld en qua eten had ik ook geen tekort. Waarschijnlijk is het daardoor dat ik 3 minuten sneller klom op de Sella, al zal ik de vorige keer ook maar erg kort gestopt zijn.

In de afdaling van de Sella was er net zoals vorig jaar een ongeluk gebeurt. Wederom behoorlijk ernstig, want de helikopter steeg net terug op, en er waren ook 2 ambulances ter plekke. Het viel weer op dat het daaltempo serieus gedaald was. Iedereen reed precies voorzichtiger.

Op de Gardena was er wederom een bevoorrading waar je kon doorrijden (alé, je kon een bekertje drank aannemen, of zelfs een toastje met wat ham). Boven op de Gardena werd een eerste keer een SMS gestuurd naar de opgegeven nummers. Hieruit bleek dat ik al een voorsprong had van 8 min 30 seconden op mijn tijd van 2007. Het ging dus wonderwel erg goed, nochtans geen supervoorbereiding.

Na een passage aan de finish was het weer tijd voor de campolongo. Deze keer was het er al minder druk, aangenamer om te klimmen dus. Ik reed er dan ook iets sneller op dan de eerste passage. Ook een minuutje sneller dan in 2007, wat me een voorsprong opleverde van 9 minuten.

Boven op de Campolongo nam ik mijn eerste tussenstop. De bidon gevuld met water, klein hapje eten en we waren er klaar voor. Door deze stop zat ik maar 5:45 meer onder het schema van 2007, maar toen stopte ik op de klim tussen Campolongo en Giau. Na die stop was mijn voorsprong alweer 10:30.

De voet van de Giau bereikte ik na 4u en 4 minuten wedstrijd. Het klimmen ging erg goed, ik stak er tientallen, zoniet een hondertal voorbij. Zelf werd ik door een enkeling ingehaald (misschien 10 renners). Qua tijd verschilde het nochtans niet zoveel met 2007, ik deed er nu 2 min 30 minder lang over. Op de top had ik dan ook een voorsprong van net geen 14 minuten. Op de top van de Giau nam ik ook een korte stop, een heel stuk korter dan vorig jaar. Na de afdaling had ik namelijk opeens 19 min 45 voorsprong. Het idee van snellere stops werkte dus. De Falzarego, de laatste klim (samen met de Valporola) ging goed. Ik deed 3 minuten minder lang op deze klim. Boven zat ik dan ook met een voorsprong van 22 min 45 seconden op mijn tijd van 2007. In de klim beetje zitten praten met een Nederlander die er ook van overtuigd was dat de Marmotte een stuk zwaarder is. Vorig jaar had hij de Marmotte gereden. Dit jaar niet

In de afdaling eens goed doorgereden en wat rondgedraaid met 2. In La Villa kwam ik dan ook aan met nog een minuutje voorsprong op de tijd. Het allerlaatste stuk in het wiel van een hard-doorrijdende Nederlander doorgebracht (alé, er zat nog een Italiaan tussen). Die Italiaan nam (tot ongenoegen van de Nederlander) over in de klim en trok stevig door. We reden het gat samen dicht, lieten hem even op kop en dan trok ik nog eventjes door. De Italiaan was eraf gevlogen en op een 500 meter van de streep gaf ik teken aan de Nederlander dat ik niet sneller meer kon. Mijn job als spurtaantrekker zat erop

Na 6u 51 min en 30 seconden kwam ik over de finish. Een tijdsverbetering van 23 minuten en 46 seconden. Een verbetering waar ik erg tevreden mee ben, zeker omdat de voorbereiding nu ook niet 100% ideaal was. (Alé, alleen de dag ervoor nog eens geklommen, daarvoor was het geleden van in maart).

Het was ook een warme editie geweest. Het was dan ook bakken aan de finish. Maarja, dat heb je er natuurlijk voor over.
Op naar de Marmotte nu Hopelijk gaat het daar ook beter dan vorig jaar, al vrees ik er hier wel wat voor. Het zal afhangen van hoeveel ik kan rusten, want nu de 2 dagen na de Dolomietenmarathon ook niet stilgezeten (zelfs ‘t tegengestelde

Cyclo-tijd

Wouter — Wed, 25 Jun 2008 21:51:42 +0000

Vrijdag is het zover, dan staat de heenreis richting de Dolomieten gepland. Zondag is het daar namelijk mijn eerste cyclo van het jaar: de Dolomietenmarathon. Net zoals vorig jaar start ik hier met niet zoveel ambitie. Het verbeteren van de tijd zou mooi zijn , maar geen idee of dat erin zit. Ik ga mij er ook niet teveel mee bezighouden. Het moet nog plezant blijven ook natuurlijk.

Na de Dolomietenmarathon blijf ik in tegenstelling tot vorig jaar geen 2 uur, maar nog 2 volle dagen in de Dolomieten. 2 dagen waarin ik wat onbedwongen hellingen wil doen. Welke dag het worden heb ik al in mijn hoofd, maar om dat het nogal weersafhankelijk is, laat ik het hier nog even niet verschijnen.

De woensdag wordt ik getransfereerd richting de Alpen alwaar ik Marc Remans en zijn bende ga vervoegen. Op zaterdag doe ik mijn tweede en laatste cyclo van het jaar daar: de Marmotte. Hierin is mijn ambitie: tijd verbeteren, maar ik ga niet met constante informatie rijden over hoe mijn tijd is ten opzichte van vorig jaar…

Deze 2 tochten zijn te volgen op http://live.drw.be. Het kan zijn dat het profiel er daar soms nogal raar uitziet, da’s omdat het profiel enkel wordt berekend als er iemand aan het kijken is.

Aanmoedigingen mogen natuurlijk altijd, via mail, deze blog of via sms. Antwoorden zal misschien niet altijd gaan, maar we doen ons best.