Deze ochtend was het dan zover. Om 8u stonden we (ons drietjes + Luka, de hond) aan de Sint Hermes kerk klaar om de wandeltocht aan te vatten. Het begin was direct pittig, de Kruisstraat omhoog. Direct een kilometer of 2 stevig bergop. Zo vroeg in de ochtend én zonder opwarming, er bestaan leukere dingen! Eens boven ging het een hele tijd langs iets vlakkere baan. In tegenstelling tot Landegem is een iets vlakkere baan nog steeds heuvelend hier in Ronse, maar iets minder. Zo kwamen we aan aan het muziekbos en daalden we de Kanarieberg af. Daar stond de eerste bevoorradingspost al op ons te wachten. Voor Luka was dit ook het eindpunt van de tocht. We waren reeds een kleine 10 kilometer ver. Ver genoeg voor de kortere beentjes van Luka.

Na een korte stop ging het opnieuw omhoog door het industriepark. Langs de kant van de weg waren er al steeds meer en meer eet- en drankgelegenheden terug te vinden. Wie hier een kroegentocht wil doen, zou lang onderweg zijn.

Na de industriezone kwamen we het land van onze Waalse vrienden binnen. De industrie maakte plaats voor groene landschappen. Van hieruit had je een mooi zicht over de stad Ronse.

Na een nieuwe tussenstop niet zo ver van ons huisje gingen we voor mij onbekend terrein binnen. De zuidwestelijke kant van Ronse had ik nog nooit verkend met de fiets. ‘t is nochtans het moment om ervan te profiteren, want de kans dat er daar windmolens komen is groot. Tegen deze windmolens (die nog hoger zouden zijn dan de Hotond) was er dan ook heel veel protest door het “actiecomité Windmolens : Stad zonder Uitzicht!“. Al snel begrepen we waarom er precies daar windmolens zouden komen. Amai! Wat een wind… en dan nog tegenwind ook. Door het veld, over een aardeweg… Erg gemakkelijk ging het daar niet. En dan waren we ook al bijna 20 kilometer onderweg.

In Rozenaken was er normaalgezien een langere stop gepland om de inwendige mens wat te versterken. Echter… onze bevoorradingspost had een beetje vertraging. Dan maar beetje verder gestapt tot de wagen met de zussen aan boord opdook. De plaatsen in de wagen werden direct ingenomen. Zelf ben ik buiten blijven staan, iets dat achteraf blijkbaar niet zo’n slecht idee was, want van dat zitten waren de spiertjes extra pijnlijk na het vertrek.

Na een halfuurtje was het opnieuw tijd om verder te stappen. Direct beginnen met de Col du Lait Battu. Zelfs te voet is het een lastige beklimming met percentages tot 17%. Om mee te beginnen geen ideale weg. Eens boven was het dan even iets vlakker, wat afdalen en dan stijgen richting het hoogste punt van Ronse: de Hotond.

Eens op de Hotond is het goede nieuws dat het enkel nog maar afdalen is, het slechte nieuws is dat het nog een 3 km wandelen is.

De laatste kilometers gingen iets moeizamer. In feite is afdalen ook nog lastig. De kilometers begonnen ook door te wegen en er werd gesnakt naar de aankomst.

Na 32 kilometer kwamen we dan uiteindelijk terug aan de Sint Hermeskerk, waar we opgewacht werden door de wagen. Eindelijk zitten.

Al bij al vond ik het nog meevallen. Weinig last gehad tijdens het wandelen zelf, en ook erna niet teveel pijn. Door het lopen natuurlijk ook wel wat de bewegingen gewoon.Dankzij de goede bevoorradingen is iedereen er echter geraakt!

Volgend jaar opnieuw? Misschien wel… Maar of ik de andere nog kan overtuigen?!?

GPS bestand volgt nog…

“Beklim 25 keer dezelfde helling in een bepaalde tijd”. Dat is de beschrijving van de Ironbig uitdaging van de Challenge-Big. Op papier lijkt het mee te vallen, in theorie is dat iets minder. Als je de voorwaarden leest kom je tot het besluit dat de Vlaamse hellingen 25 keer op dezelfde dag moeten gedaan worden. En dan begint het al lastiger te lijken/zijn.

Ik had al eens wat geprobeerd (5x Koppenberg), maar daar was ik niet echt tevreden van. Het probleem met de Koppenberg is niet zozeer de Koppenberg zelf (nouja, eigenlijk wel), maar toch ook een groot stuk het après Koppenberg gedeelte. Een extra rondje van bijna 4 km met daarin bijna evenveel hoogtemeters als de Koppenberg zelf. En hem dan afdalen? Neen, dat is ook geen optie. Daarvoor is hij te gevaarlijk.

Dan maar een andere berg gezocht en gevonden: de Paterberg. Amper 375m, gemiddeld 12%. Dat ging hem worden, want het rondje om terug aan de voet te komen was afdalen!

Gisteren dan naar de Paterberg gereden om het te proberen. De eerste beklimming ging vlot, de tweede nog vlotter. Na 5 keer dacht ik: laten we eens een snelle tijd neerzetten. ‘t lukte op 2 min en 6 seconden, onder de 2 minuten was bijna niet te doen (toch voor een wielertoeristje zoals ik). ‘t was eigenlijk mijn bedoeling om na 10 keer een eerste rustpauze in te lassen, maar ‘t ging nog zo goed. Lang duurde het echter niet meer tegen dat de klimtijden de hoogte ingingen en de grens van de 3 minuten bereikten (en er zelfs over gingen). Vanaf klim nummer 15 was het dan helemaal afzien geblazen. Een wandelaar merkte dat ook op en zei: ‘ge zijt er bijna jongen, nog ffkes’. Toen ik dan zei dat het de 15e keer was keek hij nogal raar. ‘t is precies beetje zottenwerk

Ik zag het na de 15e keer eventjes niet meer zitten om het rondje tot aan de voet te doen. ‘t moest wat meer vooruit gaan. Dan maar 3 keer afgedaald. Netjes in het gootje (want ook al gaat het slecht, het gootje heb ik bergop niet gebruikt)!

De laatste beklimmingen gingen erg moeizaam. De handen, rug, schouders… het begon allemaal pijn te doen, en dan spreek ik niet over de benen! ‘t is maar 375 meter, maar ‘t zijn toch wel lastige meters.

3u en 10 minuten nadat ik eraan begonnen was, was het eindelijk zover! Ik had de Paterberg 25 keer beklommen! Eindelijk klaar! Maar… had ik me niet misteld. Gelukkig brachten laptop en GPS het verlossende antwoord: ik had hem weldegelijk 25 keer beklommen!

Met dit gekkenwerk ben ik de 14e ironbig geworden, de eerste die de Paterberg gedaan heeft. Op naar de volgende? Misschien, maar dan toch geen kasseihelling. Als ik er nog eentje doe, dan wordt het de kluisberg. Maar misschien toch eerst nog eens wat trainen.

In elk geval. 9,3 km klimmen aan 12% gemiddeld over kasseien… ‘t is niet echt aan te raden! Maar de voldoening achteraf is er wel!

Desondanks had ik me toch ingeschreven voor de Gentse stadsloop, een massaloop door de straten van Gent. In de aanloop had ik de maandag nog eens een 10 km loop gedaan vanaf ons huisje in Ronse. Toen slaagde ik er, ondanks enkele hellingen, in om mijn tijd op de 10 km te verbeteren. Doelstelling voor de stadsloop was dan ook onder de 53 minuten eindigen.

Ruim op tijd was in Gent waar op dat moment de 5 km nog aan de gang was. Een massa volk zag ik voorbij komen. Nochtans moest de grote massa eigenlijk nog komen, die had zich voor de 10 km ingeschreven. Na afhalen van het nummer en het opspelden was het tijd om richting de start te gaan en af te tellen. Stipt om 15u werd het startsignaal gegeven. Na een vijftal minuten kwam ook in in de buurt van de startboog en kon ik van start gaan.

De eerste kilometers was het tussen de mensenzee proberen doorlopen, zoeken naar een opening (en die gelukkig meestal ook vinden). Het looptempo lag hoog (toch als ik het vergeleek met de trainingen), het was dus maar de vraag of ik het ging volhouden.

Halfweg ging het al iets minder. Ik begon last te krijgen van de mild. Geen goed teken. Een beetje vertragen bracht gelukkig de oplossing. Het tempo van in het begin kon ik niet meer halen, maar ‘t ging toch nog wat vooruit Na 8 km merkte ik toch dat er een goede tijd zou inzitten (onder de 53 minuten dus). Daarom het tempo hoog proberen houden.

De laatste kilometer dan het tempo nog een stukje verhoogd, iets wat wel nodig was als ik dezelfde kilometertijd wou aanhouden. Met de ‘beklimming’ richting Sint Pietersplein was het nog een lastig einde.

Na 50 minuten en 11 seconden was het echter voorbij. De stadsloop zat erop. Mijn vorige record gebroken met iets meer dan 3 minuten! Een tijd waar ik erg tevreden van ben, en waar ik vooraf had voor willen tekenen! ‘t kwam zelfs in de buurt van, de voor mij op voorhand onmogelijk geachte, limiet die mijn schatteke had vooropgesteld: 50 minuten. Zonder de mild was het zeker gelukt. Nuja, nu heb ik een doel voor de volgende…

Een drietal weken geleden had ik echter eens alle moed bij elkaar geraapt en besloot ik van met de fiets naar de stage te gaan (ja Bram, ik weet het, jij doet dat elke dag). Vanaf Landegem is dat nog te doen, maar vanaf Ronse… Nu. ‘s avonds naar Ronse viel nog me 48 km waarvan een heel stuk met Jan. De laatste kilometers (na Oudenaarde, de heuvels dus) gingen niet goed. Nuja, ook wel logisch als je eigenlijk nog niet getraind hebt.

Minder goed ging het de ochtend erop. Rond 10 na 7 vertrokken richting Gent… Frisjes. Dat was eigenlijk de samenvatting van de ochtendrit. ‘t ging echter wel behoorlijk. Maar nog niet supersnel (was ook wel tegenwind).

Afgelopen woensdag herhaalde ik dit tripje nog eens. ‘s avonds naar Ronse. De donderdag was het stageterugkomdag en werden we niet op de stage verwacht (en maar na de middag op school). Daarom in de voormiddag eens wat bijgetraind in de Vlaamse Ardennen. Veel heuveltjes heb ik niet gedaan. Belangrijkste was eigenlijk 4 keer de Koppenberg… Daarna op het gemak langs de Schelde tot aan Zingem gereden en dan afgedraaid langs Huise om een bezoekje te brengen aan mijn Magatje (en nog wat bevoorrading mee te nemen).

In totaal dan toch eens 78 km gedaan met eens wat meer hoogtemeters.

Op vlak van lopen heb ik afgelopen week nog eens 8 km gedaan. Zou toch beetje de bedoeling zijn om elke week 1 keer te lopen…

Bekijk hier de laatste trainingen:
Stage – Ronse (2 maart)
Ronse – Stage (3 maart)
Stage – Ronse (17 maart)
Ronse – Koppenberg – Gent

Eerst even mijn sleutels afgegeven aan de (over)enthousiaste dame die aan de bus stond, en vervolgens in de tegengestelde richting vertrokken. Na ongeveer een kilometer kwam ik ze tegen en vertrok ik mee met de groep. Blijkbaar stond er voor de marathonman 20 kilometer lopen en 20 kilometer handbiken op het programma. Aangezien hij er reeds 20 kilometer opzitten had was het net de wissel. Daarom liepen we met een 4tal rustig door, terwijl de anderen een iets hoger tempo aanhielden. Toen we ongeveer 3 km gelopen hadden kwam hij aangesloten en met 5 liepen we verder aan een goed tempo. Voor mij was het een tempo dat iets hoger lag dan het normale looptempo (zeker voor deze afstand).

Het groepje bleef niet lang met 5; 2 lopers stopten en eentje kwam er bij. Rustig liepen we ook dit rondje uit (nuja, nog steeds sneller dan ik gewoon ben, maar toch was het goed te doen).

De derde ronde zou de ‘langere’ ronde worden. Er moet steeds een grotere ronde gedaan worden om toch aan de 42 km te komen. Ik besloot dat deze mijn laatste ronde ging zijn. Iets te weinig gedronken en dat merkte ik toch wel. Het tempo bleef dan wel gelijk, ik begon er last van te krijgen. Intussen waren we nog met 3 over (toch voor het laatste rondje). Ik begon het nu wel echt lastig te krijgen. Voordeel van in groep lopen is dat je toch blijft lopen (en probeert aan te pikken).

Uiteindelijk stond er 18,35 km op te teller. ‘k vond het wel tof om eens met een groepje mee te lopen. ‘t was de eerste keer dat ik zoiets deed. Toffe mensen gesproken, leuke verhalen gehoord…

Op  Garmin Connect kan je wat meer gegevens terugvinden.

Het navigeren ging erg vlot. Tof om te weten hoever het nog is, en aan welk tempo je loopt. Verder heb ik het ook zo ingesteld dat ik elke kilometer automatisch een ronde heb, wat het makkelijker maakt om het tempo onder controle te houden.

In totaal had ik 11,51 km, het volledige traject kan je op Garmin Connect bekijken.

Gisteren dan nog eens vertrokken met als doel: een nieuw afstandsrecord. Ik wou eens kijken hoever ik zou kunnen lopen. Vol goeie moed vertrokken. De eerste kilometers gingen erg vlot. Ik probeerde een tempo van 6 minuten per kilometer aan te houden. (met een uiteindelijk gemiddelde van 6:03 is dat ook gelukt).

Na 10 km begon ik toch wat last te krijgen, beetje aan de benen, maar ook wel wat honger. Gelukkig had ik nog wat mondvoorraad zitten. Eventjes gestopt om wat te eten en wat te drinken en vervolgens weer verdergegaan. Het verbeterde erna wel, en tussen kilometer 14 en 15 kon ik zelf eventjes versnellen met als doel eens een snellere kilometer te lopen. Met 05:28 lukte dit dan ook. De resterende kilometers heb ik dan terug afgewerkt aan de vooropgestelde snelheid.

Uiteindelijk stonden er 17 kilometer op de teller. Het afstandsrecord van 12,5 kilometer is duidelijk verbroken. Al bij al ben ik wel tevreden van de afstand. Ik heb er minder last van dan vorige week na de 11 kilometer (al zal dat ook aan de massagetalenten van Magatje liggen). De snelheid ligt niet echt hoog, maar dat is op dit moment ook het doel niet. Het is nu de bedoeling de afstand te kunnen lopen. Eens dat goed lukt kan er aan het tempo gewerkt worden
Meer informatie over deze training kan je ook op Garmin Connect terugvinden.

Aangekomen in Aalter was het al behoorlijk druk. De plaatselijke school was aanwezig om de sportactiviteiten daar te doen (ijshockey). Zelf snel de schaatsen aan gedaan en begonnen met het kleine rondje (700m). In deze ronde kwam ik al direct Joris tegen. Hij wees me erop dat er halfweg een paar kloven waren. Later zou ik ze van heel dichtbij gaan inspecteren . Even erna ervoor gekozen om ook de andere vijver eens te ‘bezoeken’. Dit zorgde voor een uitbreiding van het rondje naar zo’n anderhalve kilometer.

Tussendoor nog wat gesukkeld met de schaatsen. Toch eens uitkijken naar snelschaatsen. ‘k kom buiten als het natuurijs is (logisch), en dan wil ik afstanden schaatsen met hockey-schaatsen (minder logisch).

Al bij al toch 16 km (8% van de elfstedentocht) geschaatst.

Het was ook de test van het nieuwe gps-horloge… Deze heeft het goed overleefd. Een terugblik op de schaatstocht kan je dan ook op Garmin Connect bekijken.

Voor diegene die zelf op zoek zijn naar natuurijs kan ik de website van het Belgian Inline Center aanraden. Zij geven een duidelijk overzicht van waar het veilig is om te schaatsen!

Nu 2009 op zijn einde loopt begin ik ook al eens te kijken naar 2010. Bedoeling is om het lopen verder te zetten, en nog ietsje intensiever. Niet in aantal trainingsessies, maar gewoon op trainingstijd.

Binnenkort hoop ik toch al een eerste ‘doel’ voor 2010 te kunnen hebben. Maar…  het blijft de bedoeling om er plezier in te hebben, dus voor veel zaken zal het niet direct vastliggen of ik deelneem.

Rond 14u aangezet, gelukkig was het droog. ‘k had geen zin in weer een regenweerloop! In het begin het tempo beetje hoger gehouden, niet dat het de bedoeling was om stevig door te lopen, maar wou eens iets sneller starten en zien hoelang ik het zou volhouden.

Op het einde van het wandelpad besloot ik om het tempo ietsje te verlagen, niet erg veel. ‘k wist namelijk niet echt hoever het nog was. Na een paar honderd meter werd mij echter duidelijk dat ik in ‘t industriepark was. Ik herkende de firma Lekkerland (van de tussenstop in de Davitamonclassic).

Via het industriepark kwam ik terug aan in de ‘bewoonde wereld’ en even later was ik weer aan Maga’s deur. Aangezien het shoppen nog niet gedaan was, besloot ik om door te lopen naar het hospitaal om er zo nog een kilometer of 2 aan te breien. Op die manier zat ik opnieuw aan 10 km én opnieuw verbeterde ik mijn tijd op de 10 km. Van 55:47 ging het nu naar 55:28. Een verbetering van 19 seconden, niet overdreven, maar ‘t was ook niet echt de bedoeling.

Zoals al een paar weken was het niet gelukt om op zondag te gaan lopen. De gladiatoren in de Gentse zesdaagse zaten hier voor iets tussen. Nu, ‘t was het looptraininguitstellen zeker waard! Spannende finale gezien!

Vandaag dan terug de beentjes eens hun werk laten doen. Op het programma stond een training van 50 minuten, maar aangezien de vorige (uit blessuregevaar) al wat korter uitgevallen waren koos ik ervoor om iets langer weg te blijven. Bedoeling was dan ook de tijd op de 10 km eens te verbeteren (stond op iets van 56 min 30 seconden ZONDER te forceren). Ik wil nog niet voluit gaan op zo’n afstand, daarvoor is het nog veel te vroeg (en dat is nu ook niet de bedoeling).

‘k koos ervoor langs rustige banen te lopen, en wat is er hier rustiger dan langs het water (nuja, op zomerdagen iets minder door alle fietsers). Langsheen het volledige traject amper een wagen gezien. Is gezellig lopen op die manier.

Uiteindelijk stond er 11,4 km op de teller, een afstand waar ik zeker tevreden mee ben. Het is mijn langste loopafstand ooit (verbetering van 400 m). Daarnaast slaagde ik er ook in de tijd op de 10 km te verbeteren met 35 seconden. Niet zo’n extreem grote verbetering, maar de vorige lange afstand is dan ook nog maar 2 weken geleden + toen was ik ook wel heel wat meer moe. Deze week moet er nog ong 2 uur gelopen worden.