Mijn vader en moeder waren ook al wakker. Altijd handig als je zo een volledig begeleidingsteam klaarhebt. Op het gemak gegeten, de kledij aangedaan, mij goed ingeduffeld, want het was amper 3 graden aan de start. Rond 6u15 het appartement verlaten en vertrokken richting de start. Toen ik uit het appartement kwam zag ik nog een aantal fietsers zich klaarmaken, blijkbaar logeerden er nog ‘zotten’ in ons gebouw. Ik vertrok samen met een Duitser – Paul-Werner Rose – richting de start. Onderweg een beetje gepraat. Hij reed met een Rose fiets en vond dat erg leuk gezien zijn achternaam. Zijn ambitie was net zoals mij uitrijden…

Door het late naar het start rijden stonden we behoorlijk achteraan, om niet te zeggen bijna helemaal achteraan. Om kwart voor 7 begon er dan wat beweging in de groep te zitten. Vooraan hoorde je opeens meer lawaai, het startschot was gegeven. De groep zette zich langzaam in beweging. 4000 keer hoorde je het in-klikken van een pedaal.

Rustig aan ging het richting de startboog en van daaraf aan ging het al ietsje sneller. Het tempo zat er direct goed in, en er waren eigenlijk 1 km na de start al groepjes. Het was dan wel een lange sliert, iedereen probeerde zich in een wiel te nestelen. voor de eerste kilometers.

Na ongeveer 3 kilometer zag ik rechts Magatje, haar ouders en mijn ouders staan. Ze waren speciaal naar buiten gekomen om te supporteren! Ze waren niet de enige die buitengekomen waren. Aan elke afslag stond er wel familie van de ene of andere deelnemer.

De eerste 32 km lopen in dalende lijn. Het spreekt dan ook voor zicht dat het tempo hoog lag. Ik nestelde me in een groepje. Toen er mij echter een andere groep voorbij reed het wiel gekozen. Vooraan in deze groep was er iemand aan het werken voor zijn ploeggenote/collega/vriendin. Deze persoon legde er een behoorlijk goed tempo op en overnemen moest niet. Ideaal dus om op te warmen, nu ja, warmen.

Vlak voor Ötz stonden er veel mensen geparkeerd langs de baan. De regenjasjes werden uitgedaan, de handschoenen weggestoken. Zelf vond ik dit nog een stuk te vroeg, het was nog niet echt warm. Ik wist wel dat het fietsen bergop voor wat meer warmte ging zorgen, maar dan nog. Aan het ronde punt was het naar rechts afslaan om de eerste berg aan te vatten: de Kühtai. De voet ligt op 783 meter en de top op 2017, goed voor bijna 1300 hoogtemeters over een afstand van 17 kilometer. Deze klim had ik nog niet op voorhand gedaan (enkel de laatste had ik al eens gedaan), dus ik wist ook niet goed hoe hij er uitzag.

Het eerste stuk gaat langs de huizen naar omhoog. De eerste kilometer is direct een stevige met een percentage dat stijgt tot 11%. Als je net van een afdaling komt is de omschakeling altijd groot, zeker als het percentage dan nog behoorlijk zwaar is ook. Na deze eerste zware kilometer gaat het iets minder steil, maar de percentages schommelen toch nog steeds rond de 8%. Er zit nooit echt een langer stuk met een gelijkaardig percentage in, waardoor het moeilijker is om een eigen tempo te vinden.

Halverwege wordt het dan iets minder lastig en zitten er 2 rustige kilometers in. Ideaal om iets kleins te eten. Hoewel je nog geen honger hebt is het namelijk belangrijk om al snel iets te eten alvorens we begonnen aan het steilste stuk van de klim. Gedurende de volgende kilometer ging het stijgingspercentage niet onder de 11% met een piek naar 17%. Het werd erg stil op de flanken van de Kuhtai. Enkel de ademhaling kon je nog horen. Intussen waren we ook reeds een heel stuk hoger en voelde ik de koude toch wel. Ik was blij dat ik mijn regenvest aangehouden had. Ik voelde de koude ook aan mijn ademhaling.

Op een paar kilometer voor de top dacht ik dat ik aangekomen was. Er stond een boog van de plaatselijke wielerclub bovenop het stuwmeer en er was bewoning. Het was echter nog niet de uiteindelijke top, die lag nog een km of 2 verder. Een verkenning zou dit misverstandje hebben opgelost.

Zoals reeds gezegd was er een bevoorrading op de top van de Kuhtai. Overal had ik gelezen dat de bevoorradingen van de Ötztaler een paradijs zijn. De foto in de deelnemerslijst toonde in elk geval heel wat tafels. Eigenlijk kan ik maar bevestigen wat ik gelezen heb, zelden zo’n uitgebreide bevoorrading gezien. Ik vond de Dolomietenmarathon al super, maar dit was toch nog ietsje beter. Er was water, iso-drank, een speciaal Otzi-mixje (een appelsapdrankje), warme thee (!) en zelfs soep. Daarnaast kon je ook Cola krijgen én voor diegene die naar de volgende berg wouden vliegen: Red Bull, al dan niet verdund met water. Qua eten was er natuurlijk fruit (banaan, appel, meloen, watermeloen), maar ook boterhammen, koeken… Ik probeerde wat te eten, maar veel honger had ik ook niet. Dan maar een graanreep of 2 meegenomen en de afdaling aangevat.

De afdaling was erg fris, was blij dat ik mijn winterhandschoenen meegenomen had. Het is een erg mooie afdaling, brede wegen, een deftig wegdek. Wat vooral opviel is dat er zowat elke kilometer iemand van de veiligheidsdiensten stond. Niet persé aan elke bocht,, soms zelfs tussendoor. Na 15 kilometer was je officieel aan het einde van de afdaling, maar in feite liep het tot en met kilometer 88 nog een stuk bergaf. Er zat wel een kleiner stuk bergop in, maar niet erg lastig.

Kilometer 88 was de voet van de tweede klim van de dag. Een klim die je in groep moet doen, want de Brenner is 39 kilometer lang. Het hoogteverschil is maar 777 meter, een gemiddelde dus van 3%. In de klim een goed groepje gevonden dat jammergenoeg een paar keer uit elkaar gevallen is. Ik wou echter geen krachten verspelen door een gat dicht te rijden, of door zelf op kop te rijden, dus koos ik er maar steeds voor om mij te laten uitzakken. Dit is volgens mij een klim waar je toch wel veel krachten kan verspelen. Het kan allemaal veel sneller (zo lijkt het toch).

Net voor je Italië binnenrijdt zit het lastigste stuk van de Brenner met 12%, in vergelijking met de andere klimmen is dit niet zo extreem natuurlijk.

Boven op de Brenner was er wederom een uitgebreide bevoorrading. Ik nam wat stukken fruit en vulde de bidons nog eens bij met sportdrank. Op die manier was ik klaar om de kleine afdaling richting de Jaufenpass aan te vatten.

De Jaufenpass is de derde klim van de wedstrijd, eigenlijk de 2e zware. Hij is 15,5 kilometer lang. De voet ligt op 960m  en de top op 2090 meter. Ik was erg rustig naar de voet gereden, het regenjasje weggestoken. De eerste meters van de klim voelde ik me erg super. Ik kon heel wat andere deelnemers voorbij steken en werd maar weinig ingehaald. Het ritme zat goed, ik had veel kracht in de benen. De percentages zijn niet zo extreem (rond de 8% meestal). Het is echter een zeer gelijkmatige klim, er zitten weinig snellere/makkelijkere stukken in. Na een kilometer of 12 klimmen begon ik te merken dat het niet zo vlot meer ging. De kracht begon uit de benen weg te gaan en ik begon weer last te krijgen van de hoogte en de koude. Het was net alsof ik een kleine hongerklop kreeg. Het klimmen ging veel moeilijker en ik werd opnieuw gepasseerd door een aantal atleten. Het lastige was dat de top nog wel eventjes verwijderd was (4 km). Net voor de top was er gelukkig een bevoorrading. Daar mijn tijd genomen om goed te eten en te drinken. De broodjes met smeerkaas smaakten erg goed, net zoals de Red Bull.

De laatste kilometers naar de top gingen opnieuw vlotjes, klaar voor de (lastige) afdaling. De afdaling lag er niet zo goed bij, iets wat mijn ouders mij gemeld hadden, maar het stond ook in de beschrijving van de gevaarlijke punten. 20 kilometer lang was de afdaling richting St. Leonhard. Van hieruit had ik de rit al verkend, deels met de auto, maar ook een groot stuk met de fiets.

Direct na de laatste dalende meter begon de eerste klimmende meter van de Timmelsjoch. Aan de voet even gestopt om de regenjas terug uit te doen. Het eerste stuk van de klim is nog niet zo heel lastig. Aan Moos begint het lastige stuk en gaan de persentages niet echt veel meer onder de 10%. Als je bijna 200 km in de benen hebt is dat toch wel al lastig. Gelukkig duurt dat steile stuk maar een kilometer of 4 à 5 vooraleer het weer iets vlakker wordt (rond de 6-7%). Officieel zijn er 2 bevoorradingen in de klim (in Schönau en de Seeberalm). Het was echter zo dat ik nog voor de eerste bevoorrading reeds 2 bevoorradingspunten tegenkwam. Top van de organisatie. Op de Timmelsjoch was het namelijk toch wel behoorlijk warm (de klim ligt eigenlijk pal in de zon).

Aan de grote bevoorrading ben ik even gestopt om wat te eten, eens na te vragen wie won (volgens de official een Duitser, achteraf bleek dat het een Oostenrijker was). De bidons heb ik niet meer bijgevuld, ‘k had nog meer dan een liter over, dat moest voldoende zijn. Na een stop van een vijftal minuutjes terug vertrokken voor het laatste stuk van de Timmelsjoch. Ik reed gewoon mijn eigen tempo, ik wou zeker niet te snel rijden, kwestie van een nieuwe hongerklop te vermijden.

In de laatste kilometers richting de top toch wel een aantal mensen langs de kant zien zitten. Ook de busjes voor de opgevers hadden hun werk. Blijkbaar toch velen die het niet meer zagen zitten op de flanken van de Timmelsjoch. Sommigen zagen het nog erg goed zitten, zo was er eentje verkleed als een smurf. Wel warm natuurlijk voor aan de start morgen.

Na 10 uur en 28 minuten kwam ik boven op de top. Er restte nog een afdaling van een kleine 30 kilometer. Jammergenoeg ligt er na een paar kilometer in de afdaling nog een kort klimmetje. Alvorens aan dat klimmetje te beginnen lag er eerst nog een erg snel afdaalstuk. De vorige keer reed ik hier bijna 90 km/h, nu deed ik het iets rustiger aan, nochtans staat er op mijn daalfoto dat ik 104,4 reed. Was het een verkeersboete ik zou toch de ijkingspapieren van het toestel opvragen.

Het kleine klimmetje ging nog behoorlijk goed, vooral omdat de finish nu binnen handbereik lag. Na ‘t klimmetje nog even vol doorgereden met een paar andere tot aan Sölden zelf eigenlijk. Daar teruggeschakeld en op het gemak binnengereden om te genieten van de laatste kilometers. Zoals bij de profs stonden er de laatste kilometers borden, 1000 m, 500m… 200m. Nog rechts afdraaien, het brugje over en onder de boog van Red Bull. De Ötztaler zat erop!

In totaal heb ik  er 11u en 8 minuten overgereden. Goed voor een 2775 plaats in de algemene rangschikking. Geen toptijd, maar daar heb ik ook nooit voor gereden. Qua algemene rijtijd (volgens GPS) heb ik er 10u en 15 over gereden). Bedoeling was finishen, en dat is ook gelust.

Het was een erg mooie maar toch wel lastige rit. Ik heb vooral last gehad van de temperatuursverschillen.

Is deze nu de lastigste die ik al gedaan heb? Ik denk het wel. Bij de grote 3 cyclosportieven (Marmotte, Dolomietenmarathon en Ötztaler) zou ik deze op 1 zetten, de Marmotte op 2 en de Dolomieten op 3. Deze laatste is iets anders dan de eerste 2 omdat er veel meer hellingen zijn, maar veel minder lang. De afstand is ook iets minder. Waarom lastiger dan de Marmotte, vooral door de afstand. Na 180 km moet je nog een een heel pak hoogtemeters doen. Zelf had ik nu iets minder last van de afstand (omdat het me ligt), maar diegene die vinden dat de Marmotte al een paar kilometers te lang is, zullen hier toch wel vloeken.

Op de vraag of ik hier veel beter kan dan wat ik dit jaar gedaan heb moet ik waarschijnlijk wel ja zeggen, maar ik heb nooit het doel gehad om het hier beter te doen. Had ik minder gestopt, dan had ik er zeker een half uur af gekregen, was ik vroeger naar de start gegaan was het misschien ook vlotter gegaan, had ik…. Allemaal praat voor achteraf die er eigenlijk niet toe doet. Doelstelling was uitrijden, Basta!

Alle drie de grote cyclo’s staan nu op mijn palmares. Missie geslaagd!

Ik wil iedereen bedanken die me gesteund heeft. In de eerste plaats natuurlijk Maga voor de mentale steun en de goede zorgen, voor het mij zoveel laten gaan om te trainen (en alleen thuis te zitten dan). Daarnaast ook Maga haar ouders en mijn ouders om me deze reis te vergezellen en me een goeie voorbereiding te geven in de bergen. Ook de thuisblijvers volgenden me massaal, mijn familie en vrienden. Er zijn behoorlijk wat mensen die mij gevolgd hebben op het live-tracking gebeuren (vooral met dank aan wielerplaza om de link te vermelden).

Een dikke proficiat aan alle finishers, niet alleen de 2776 voor mij, maar ook aan al diegene die nog iets langer op de fiets zaten!

Aangezien Wattens een eindje van Sölden ligt werd er iets vroeger vertrokken. We wilden om 10u aankomen, hopend dat de grote massa dan nog niet aangekomen was. Aangezien het sneller zou gaan over de autosnelweg kochten we maar een vignet (van prijs valt het eigenlijk nog mee). Op die manier ging de tocht ook een stuk sneller verlopen.

Iets na 10u waren we aanwezig. Er was al behoorlijk wat volk en ook de regen was aanwezig. Luka mocht niet mee naar binnen dus hij moest in de auto. Op weg naar daar wel moeten zoeken hoe ik mijn wagen afsluit zonder alarm. De voorbije keren was het alarm steeds afgegaan als Luka in de auto bleef. Blijkbaar moet ik de auto met de sleutel zelf sluiten (en niet met afstandsbediening).

Nadat de kaartjes gekocht werden, konden we richting de ingang door de mond van een een stenen reus. Wie verwacht binnenin de gekende Swarovskidingen tegen te komen zal een beetje teleurgesteld zijn. Eigenlijk betreed je een wereld van Kristallen. Het is allemaal erg kunstzinnig opgevat. Het ziet er allemaal wel erg goed uit en erg leuk gedaan. Het blonk natuurlijk allemaal nogal erg. Waarschijnlijk moest je de informatieborden bij alles lezen om het meeste goed te begrijpen, iets wat we niet altijd gedaan hebben waardoor het soms nogal ‘speciaal’ leek allemaal. Erg groot is het niet, op bijna een uurtje waren we buiten. Nuja, buiten… het grootste en langstdurende gedeelte moesten we nog doorgaan: de shop. Alles, maar dan ook alles wat er in Swarovski bestaat hebben ze er! Het is zondermeer indrukwekkend! Leuk is dat je korting krijgt met je ingangsticket (wel maar € 2).

Nadat de shop ook leeggekocht was (neen, er is nog wat overgelaten voor de andere klanten – gelukkig) gingen we richting Innsbruck. Via de GPS dachten we het stadscentrum gevonden te hebben, maar ‘t lag nog ietsje verder. Parkeren deden we onderaan een overdekt winkelcentrum (niet al te groot, vlakbij het stadhuis). Daar zochten we een restaurantje waar we een kleingheid gegeten hebben. Zelf koos ik voor een spaghetti, kwestie van wat pasta te eten voor de grote dag die zou volgen…

Omdat het weer erg slecht was, hebben we eigenlijk niet zo heel veel van Innsbruck gezien. Er moesten echter nog steeds souvenirs gekocht worden, dus waagden we ons buiten. Gelukkig heeft het oude stadsgedeelte naast vele souvenirwinkels ook een soort van galerij, waardoor je toch wat droog kon rondlopen. Souvenirtjes werden eindelijk gevonden. We konden dus richting de auto, maar was het nu toch wel opeens ERG hard aan het regenenen. We schuilden even voor de Swarovski winkel van Innsbruck en… gingen nog maar eens binnen. Kwestie van nog wat te kunnen kopen dat we vergeten hadden in Wattens.

Toen het even wat minder regende vertrokken. Luka op kop, hij wist de weg tot de auto zonder problemen. Precies alsof hij alle dagen in Innsbruck van de Swarovski winkel naar de auto loopt. Slimme hond!

De terugrit naar Sölden verliep vlot, buiten het regenweer dan. Gaan eten deden we weer in hetzelfde als gisteren. Daarna nog even een bezoekje gebracht aan de Bike-expo van de Otztaler. Het nummer had ik gisteren al snel opgehaald, maar ik had geen tijd gehad om eens op het gemak rond te kijken. Toch ook weer wat gekocht. Enerzijds het boek van de wedstrijd (met de geschiedenis) en anderzijds een nieuw pompje. Hetgeen ik nu gebruik kon ik namelijk niet bevestigen op mijn fiets, iets wat met het nieuwe (een SKS CO2 pomp airchamp pro) wel kan (met dank aan mijn ouders). Magatje kocht me ook alvast de broek van de Otztaler, zodat ik een volledige outfit had moest ik de finish halen (en anders heb ik er toch een goeie broek bij)

Bij het thuiskomen alles klaargelegd voor de belangrijke zondag…  Het beloofde niet zo’n warme dag te worden dus ‘s morgens ging ik mijn nieuwe regenjas al aandoen. Kwestie van in de eerste 40 km afdaling toch al zeker niet zoveel kou te hebben.

Vroeg het bed in gedoken! Om 6u45 moest ik aan de start staan, dus opstaan rond 5u30 is de boodschap!

Zoals de voorbije dagen weer rond 8u opgestaan en op het gemak ontbeten. Mijn ouders vertrokken iets vroeger, want met de brommer gaat het iets minder snel. Zelf zijn we iets na 9 aangezet. Luka ging weer direct de auto in. Hij weet zijn weg al goed.

Om het Kaunertal te bereiken dienden we eerst het volledige Ötztal uit te rijden, de grote baan naar Imst te nemen en van daaruit nog wat verder langs de grote baan. Opeens stuurde de gps ons naar links, en voor we het wisten zaten we op een vignetten-verplicht stuk (en eigenlijk hadden we nog geen vignet). Gelukkig werden we niet tegengehouden. De tunnel (Landecker Tunnel) waar we door reden was de langste van de ganse reis, 6955 m.

Niet zover voorbij de tunnel ging het naar links, het Kaunertal in. In de aanloop naar de fameuze Kaunertaler Gletscherstraat waren er werken. Gelukkig werd het net groen, want op het bord net voor het licht stond dat er een wachttijd kon zijn van 10 minuten. Het was nog eventjes rijden voor we aan het Tolhuis kwamen. Daar kregen we ook een uitgebreide folder mee die wat meer uitleg gaf over wat we langs de weg te zien kregen. In totaal waren er bijna 30 nummertjes.

Na ongeveer 9 kilometer kom je aan de Gepatsch-Stausee, een groot stuwmeer. Langs de oevers is het zo’n 7 kilometer rijden. Ergens over halfweg besloten we onze broodjes op te eten. Naar boven rijden zou nog te lang duren, en zelf wou ik het laatste stuk met de fiets doen. Terwijl de broodjes gesmeerd werden mij verkleed en na het eten direct vertrokken.

Na de vlakke meer-kilometers begon het direct vrij stevig te klimmen met percentages van rond de 8-9%. Eventjes werd het weer wat vlakker, maar dan kwamen een hele serie haarspeldbochten in zicht. Het was precies de Galibier die je opreed. Over een brugje naar rechts (cfr. Plan Lachat) en dan de bochten. Over de afstand van bijna 2 kilometer waren er 10 bochten. Op die manier ging het qua hoogtemeters wel vlot, want het stijgingspercentage lag rond de 10%. Na deze bochtjes was het iets rustiger qua stijging en ging het een iets langer stuk rechtdoor. Daar kwamen er opeens 2 motorijders aan. Mijn ouders waren de auto tegengekomen en die hadden verteld dat ik met de fiets naar boven aan het komen was. Teken voor hen om me te volgen tot op de top. Af en toe werd ik op de foto geplaatst, eens met mijn ma, eens met mijn pa. ‘t was precies een fotoshoot.

Hoe hoger we gingen, hoe kouder het natuurlijk werd, maar ook hoe meer last ik kreeg van de mindere zuurstof. De voorbij dagen had ik hier nog niet zo heel veel last van gehad, maar hier was het goed te voelen. Zeker het spurtje tegen mijn vader op de brommer op het einde hakte er goed in. Amai. Slim was anders, maarja.

Eens aangekomen de fiets in de auto gezet en naar binnen gegaan om ietsje te drinken bij de rest. Mijn ouders vertrokken alweer omdat het voor hen nog zeker een tocht van een uur was.

Na een verfrissende Spezi eerst nog even rondgewandeld op de top en dan de fiets terug uit de auto gehaald om de afdaling te nemen. Het is een behoorlijk snelle, maar goed overzichtelijke afdaling. In tegenstelling tot bij het klimmen was er nu heel wat meer beweging op de weg. Niet van andere toeristen maar van bergkoeien. Blijkbaar was het tijd om samen te komen want het krioelde ervan.

Ik besloot om af te dalen tot de wagen me zou inhalen. Uiteindelijk ben ik doorgereden tot aan het tolstation. De rest van de rit naar Solden verliep erg goed, aan de werken deze keer wel beetje moeten wachten, maar het viel al bij al toch goed mee.
Hoewel we een heel stuk later vertrokken waren, kwamen we toch eerder aan dan mijn ouders.

‘s Avonds zijn we in Solden gaan eten, het was de bedoeling weer naar het Hotel Bergland te gaan, maar opeens mocht Luka daar niet meer binnen. Raar… Want het was in eerste instantie dezelfde man die ons binnenliet. Het was echter iemand anders die ons kwam melden dat het ofwel zonder hond, ofwel niet ging zijn. We zijn dan maar een klein beetje verder in St. Hubertus (waar we de dinsdag al eens geweest waren) gaan eten. Daar was Luka wel welkom.

‘s Avonds dit verslag niet meer kunnen  online zetten omdat er geen Internet meer voor handen was. De stick was opgebruikt…

Op het programma stond de beklimming van de Timmelsjoch. We zouden klimmen vanuit Sölden, op de top een beetje rondlopen en vervolgens afdalen naar San Leonardo in Passiria.

Mijn ouders vertrokken met de brommer. Wij vertrokken iets later met de auto en moesten nog een paar inkopen doen en nog naar de bakker om middageten voor ons. Het is altijd zekerder wat mee te nemen, je kan nooit weten. De fiets stak ik in de auto met het idee om een stukje van de Timmelsjoch (vanuit Italië) met de fiets te doen.

Net zoals de Rettenbachgletsjer een paar dagen geleden moest er hier ook tol betaald worden. Het viel nog mee van prijs €18 heen en terug.

Vanaf het tolstation was het nog een achttal kilometer klimmen. Op de parking vonden we de brommers van mijn ouders terug en even later ook mijn ouders. Zij hadden er net een klein wandelingetje op de top opzitten en gingen reeds afdalen (het was hun bedoeling om ook de Jauffenpass – die ik zondag ook doe) mee te nemen.

Zelf hebben we boven eventjes vertoefd en genoten van het landschap. Je kon er echt mooi ver kijken. Alles lag ook goed in ‘t zonnetje wat erg mooie foto’s opleverde. De wind zorgde er echter voor dat het wel niet al te warm was.

Na de nodige foto’s en het schouwspel van de bergen gingen we terug naar de wagen om de afdaling aan te vatten. De afdaling is iets meer dan 30 kilometer, maar bevat zeer veel bochten en een 17 tunnels. Af en toe was er gelukkig een mogelijkheid om langs de kant van de weg te parkeren om nog wat van de prachtige natuur te genieten

Het vele bochtenwerk werd op den duur toch wel wat lastig. De weg was ook niet al te breed en de motards dachten dat ze op een gesloten circuit reden. Dat er hier niet meer ongelukken gebeuren eigenlijk.

Tegen het middaguur kwamen we aan in St. Leonardo. Eerst eventjes nog wat gedronken op een terrasje en dan in het centrum onze boterhammen opgegeten. Erna nog eventjes kort de stad verkend, maar erg veel was er niet te zien. De zon deed ook haar best, waardoor het erg warm was, een beetje te om goed te zijn.

We beslisten dan maar om terug te keren richting de top van de Timmelsjoch en nog eens in Moos te stoppen. Ook dit dorpje/stadje was niet echt spectaculair. Voor we het goed en wel beseften waren we er reeds voorbij.

Van hieruit was het nog 22 km klimmen. Ik besloot het erop te wagen en omkleedde me en stapte op de fiets. Net voor het steile stuk. Mijn ouders waren op dat moment ook net terug van de Jaufenpass en zouden me eerst een klein deeltje vergezellen, maar uiteindelijk hebben ze me de ganse rit vergezeld en af en toe foto’s genomen. De klim is erg mooi, maar toch wel lastig. De kilometers aan 10% wegen toch wel door, zeker omdat het in de vlakke zon is. Maar het ging in feite wel goed. Ik kon een deftig tempo aanhouden, nog wat overhouden qua versnellingen en forceerde me niet teveel, het zal zondag een stuk minder vlot gaan. Het klimmen gaat niet extreem goed, maar ‘k mag zeker niet klagen. Ben hier ook maar met 1 doelstelling: uitrijden. En of dit nu in 10, 11, 12 of meer uur is. I don’t care! Er zijn hier toch geen indelingen qua goud, zilver, brons.

Eens boven de mouwstukjes aangedaan en de afdaling aangevat. Het is een snelle afdaling, waar ik zonder echt moeite te doen toch 90 km/u kon rijden, iets wat ik meer dan voldoende vond. Het pijnlijke is dat er nog een klimmetje van een anderhalve kilometer inzit aan bijna 10%. Dit wordt pijnlijk zondag.

Voor de rest rustig afgedaald, ‘k begon wat honger te krijgen, maar onze verblijfplek was niet meer zover.

‘s Avonds met z’n allen eerst lekker gaan eten en daarna de fotootjes van de afgelopen dag bekeken! Er wordt hier nogal wat vastgelegd. Er zal werk zijn om orde te scheppen in de foto’s!

Morgen gaan mijn ouders naar het Kaunertal. Wat wij gaan doen ligt nog niet vast en zullen we morgenochtend zien (a.d.h.v. hoe iedereen zich voelt).

Er was nog niet echt iets gepland de voorbije dag dus overliepen we de mogelijkheden. We kwamen uit op een bezoekje aan de Staubenfall, de grootste waterval van Tirol en een bezoek aan de Pitsburger See, een binnenmeer met water van rond de 23 graden.

Nadat onze broodjes gesmeerd waren en de frigoox gevuld vertrokken we met de wagen richting Umhausen (waar de parking aan de waterval is). Vanaf Sölden is het constant afdalen, rustig rijden. We werden enkel opgeschrikt door ‘Kijk daar, een fiat Freemont, nen rooien. Zo’n mooie auto!’ uit de mond van Denis.

De wagen werd geparkeerd aan de parking van het Otzi-dorp, een dorp uit de tijd van Otzi. Van daaruit was het nog zo’n 40 minuten wandelen volgens de bordjes. Over het parcours wisten we eigenlijk niets. Het was richting de voet van de waterval, maar dat was alles behalve vlak. Amai! Het pad liep bij momenten erg omhoog. Af en toe even een rustpauze nemen was de boodschap. Want we wouden er geraken.

Na bijna een uurtje stappen kwamen we aan de voet van de reusachtige waterval (159m). Onderweg waren we 2 keer het water moeten passeren. Iets dat Luka niet plezant meer vond. Hij weigerde ook maar 1 stap richting brug te zetten. In tegenstelling tot gisteren in het dorp was het hier echter niet mogelijk een andere brug te nemen (wel een andere weg, die we dan ook in het terugkeren deden). Er zat niet anders op dan Luka op te heffen en op de brug te zetten.

Beneden aan de voet van de waterval was er een pleintje voorzien met wat bankjes. Maga’s ma besloot hier samen met Luka de wacht te houden terwijl wij naar een eerste uitkijkpunt gingen. De waterval heeft 5 uitkijkpunten. De eerste lag maar een paar stappen hoger maar gaf al iets beter zicht. We beslisten nog een beetje hoger te gaan. Het was echter een lastig pad en een 100m voor punt 2 beslisten Maga en haar pa te stoppen en op het gemak af te dalen. Ikzelf wou nog eentje hoger (naar 3) omdat dit een punt was dat naast de waterval hing. Daar aangekomen was het erg nat, het water spatte langs alle kanten op en ik kwam dan ook goed nat van punt 3.

Aan punt 3 stond er een bordje dat het nog 10 minuten was tot de volgende. Ik wou dat punt eigenlijk ook nog zien. Uiteindelijk ben ik tot gans boven gestapt (en soms gelopen). Van daaruit had je natuurlijk een erg mooi zicht. Het was wel de moeite.

Na een snelle afdaling kwam ik weer beneden waar ze op mij stonden te wachten. Eventjes nog wat kiekjes geschoten en dan afgedaald richting de wagen om te picknicken.

Na de picknik ging het naar de Pitburger See. Om dit meer te bereiken moest je eerst met de wagen behoorlijk hoog klimmen. ‘t was ook een lastige helling, gelukkig met de wagen.

Boven de auto geparkeerd op een gratis parking (wij stammen van de Nederlanders af é) en een toerke in het dorp gedaan en vervolgens richting het meer. Er moest een beetje afgedaald worden, maar al bij al niet zo heel ver.  Aan het meer was het behoorlijk druk. Er mocht gezwommen worden wat heel wat zonnekloppers met zich meebracht. Nochtans niet echt gemakkelijk want er was niet echt een strand langs de kant waar wij aankwamen. We besloten een korte wandeling langs de rand van het meer te doen. Op een rustig punt hebben we ons even gezet en ik pootje gebaad. Het water was niet warm, maar ook niet kou. Het was wel aangenaam. Een school vissen hield ons de ganse tijd in de gaten.

Daarna rustig naar boven gewandeld richting de auto. Eerst nog even in een plaatselijk restaurantje gestopt om wat te drinken en daarna richting Oetz op zoek naar een souvenirswinkel. Erg veel heb je er hier niet en we hebben dan ook een paar dorpen gedaan vooraleer we eentje vonden, die niet echt veel speciaals had. Dan maar doorgereden tot aan het huisje, dat intussen 2 mensen extra huisvestte. We gingen normaal richting Sölden rijden, maar ik zag mijn vader klaarstaan om te vertrekken. Zij gingen het Vent-tal nog doen (een dal van 20 km, goed voor een hoogtemeter of 700). We besloten rechtsomkeer te maken en al eens hallo te zeggen.

Het was dan wel al 16u30 uur gepasseerd, toch besloot ik om ook de fiets op te springen en ze te vervoegen. Alé, zij gingen doorrijden, ik ging me verkleden en achterkomen en als zij er dan waren gewoon rechtsomkeer maken.

In tegenstelling tot gisteren ging het klimmen al iets beter. Al was het gisteren natuurlijk een stuk lastiger. Toen ik halfweg was kreeg ik bericht dat ze boven waren, maar nog even naar een hangbrug gingen gaan. Op die manier had ik nog wat tijd om verder te klimmen.

Op 2 km van de top zag ik opeens 2 moto’s afkomen met bekend volk erop. Even gevraagd hoever het nog was en dan besloten toch ook verder te klimmen.

Het lastigste stuk moest echter nog komen. Net voorbij het dorpje Vent moet je afslaan, een kleiner baantje naar omhoog. Weer ging het niet onder de 11%.  Eens boven snel omgekeerd, want het was al bijna 18u. De afdaling ging vlot, weinig verkeer. Een paar tunnels, maar het achterlichtje zorgde ervoor dat het veilig was.

In totaal stonden er iets meer dan 40 km op de teller en toch een hoogtemeter of 700. Voldoende voor een avondritje.

Na een verkwikkende douche zijn we richting het stad gegaan en gaan eten in het Bergland hotel te Sôlden. Erg mooi restaurant en de hond was welkom. Er was erg veel keuze. Als aperitief kozen we met drie voor een alcoholvrije cocktail en we kregen elk een verschillende. Ze maakten er erg hun werk van.

‘s avonds nog wat de fotootjes getoond, maar iedereen was behoorlijk moe en ging vroeg slapen. Morgen gaan we richting de Timmelsjoch. Misschien doe ik wel een stukje met de fiets. Ik zie nog wel. Zondag moet ik deze ook al doen, maar ‘t is misschien niet dom hem nu ook al stuk te verkennen, zie dat ik er zondag niet geraak.

Het was een lange rit, maar het ging eigenlijk nog vlot. Ook Luka (de hond van Magatje) heeft zich erg flink gehouden. Doordat we met 3 chauffeurs (Magatje haar ouders zijn ook meegekomen) waren was het ook wel iets gemakkelijker qua rit.

Vandaag was de eerste volledige dag. Op het programma stond de klim naar de Tiefenbachgletsjer. Ik deed hem met de fiets en de anderen gingen met de auto gaan.

Terwijl zij naar de winkel gingen ben ik alvast beginnen klimmen, want de Tiefenbachgletsjer is geen al te simpele klim.

Na het verlaten van de stad Sölden begint het al stevig op te lopen. Wel nog maar 7,9%. ‘k vond het al behoorlijk stevig direct, want met amper 1km opwarming en iets van 2 jaar geen echte bergen is het klimritme toch wat weg. De 7.9 is echter nog maar het begin want de volgende kilometers zijn erg erg lastig. Het stijgingspercentage gaat de volgende 5 kilometer geen enkele keer onder de 10%, er zijn niet al teveel bochten, dus je ziet steeds ver vooruit.

Na een viertal kilometer kwam de wagen me reeds voorbijgereden. Het ging niet echt soepel, maarja, 11% is nu natuurlijk ook niet supervlak.

Een klein beetje afdaling richting ‘Tol-post’ zorgde voor een rustmoment. Voor de wagens is de klim namelijk betalend (17€ / 4 personen in de wagen). Erna gaat het weer heel wat steiler bergop. Iets minder lastig, al zit er toch nog een kleine kilometer van 11%, eventjes wat minder en dan een grote kilometer van 12,9%.

Dan nader je ook eindelijk haarspeldbochten. Maar ook deze schommelen rond de 10%. Een stijgingspercentage dat ongeveer aangehouden wordt tot de Rettenbachgetscher (er zijn 2 gletsjers). Daar was de wagen geparkeerd en was het de bedoeling wat te eten. Ter plekke iets eten was niet echt mogelijk (buiten een soepje). Dus namen we onze boterhammen maar.

Tijdens het wachten hebben Magatje en haar ouders wat rondgewandeld op de gletsjer. Luka vond dit ook wel plezant. Hij kon er goed rondlopen en zich op het ijs rollen.

Na een stopje van een goed halfuur sprong ik weer op de fiets… Erg gemakkelijk was dat niet. Erg lastig na zo’n stilstand. Er moest gelukkig maar een 3 kilometer meer geklommen worden. Iets minder steil, maar toch nog 8.2%. Het lastigste was dat er door een niet echt goed verlichtte tunnel moest gereden worden én dat was ERG koud. Amai. Gestopt om de mouwstukjes aan te doen en dan verder te klimmen. 1 rechte tunnel, 1.5 km lang. Eigenlijk lastig om te zien hoe steil het wel is.

Aan de Tiefanbachgletsjer de fiets in de wagen gestoken en de wandelschoenen aangedaan en eventjes gewandeld. Luka mocht eventjes los en dat dat zorgde voor veel plezier bij hem. Amai. Ook de korte wandeling in de kleine rivier deed hem precies deugd.

Na een terrasbezoekje vertrok ik met de fiets naar beneden én gingen de anderen terug de auto in. Op het stukje bergop staken ze mij voorbij, maar even later kon ik hen terug voorbij zoeven. Het was een erg mooie afdaling – zeer mooie banen, goed zicht, weinig verkeer. Erg snel stond ik dan ook terug beneden. Onderweg nog eventjes gestopt voor enkele foto’s.

Na een korte rustpauze in ons appartementje hebben we een wandeling gemaakt naar het centrum (toch 2 km enkel) – tot groot jolijt van Maga. Daar erg lekker gegeten en dan teruggekeerd. Het begon al aardig te schemeren.

Wat we morgen gaan doen staat nog niet echt vast. Er komt dan ook nog versterking uit Landegem (mijn ouders komen ook naar hier).

“Eén is geen”. Het is niet alleen de titel van een hitje van Tom Waes, het slaat ook over mijn Fiertelommegang-ervaring. Vorig jaar had ik hem als nieuwe inwoner al meegedaan, maar ook dit jaar wou ik hem nog eens doen. Robrecht had dit jaar beetje teveel werk in ‘t huis, dus hij kon er jammergenoeg niet bijzijn. Samen dus met de schoonvader aangezet.

Nog een verschilpunt met vorig jaar was dat Luka er nu voor gekozen had om de laatste 10 kilometer mee te wandelen. De eerste 10 had hij vorig jaar al meegedaan en hij wou Ronse eens van een andere kant zien.
Zo stonden we om 8u met 2 aan de St. Hermeskerk. Eerst nog eens naar de passage van ‘t schrijn gekeken en dan aangezet. Net zoals vorig jaar kozen we ervoor om voor ‘t schrijn te lopen.

Het begin is altijd moeilijk, zeker als de Kruisstraat direct na de start ligt. Nuja, we waren nog fris en konden er tegen. Na een korte (cola)stop in Louise-Marie bereikten we het hoogste punt van het eerste deel, het muziekbos. Langs de Kanarieberg, die ik meer vanuit andere richting én van op de fiets ken, bereikten we het industriepark van Ronse. Daar waren we net iets te rap, waardoor onze bevoorrading even in het water viel. We besloten dan maar een beetje verder de bevoorrading te nutten.

Na iets van 13 km stond Magatje klaar met wat proviand. Wederom wat gedronken en we konden er weer tegenaan. Het iets vlakker stuk kwam eraan. Enerzijds is dat natuurlijk gemakkelijker, maar de wind zat een beetje verkeerd, waardoor het toch ook een zwaar stuk was eigenlijk.

Aan het slachthuis van Matanza hadden we een tweede bevoorradingspunt gepland én kwam er extra volk ons vergezellen. Mijn ouders wouden ook eens de beentjes strekken en vervoegden ons voor de laatste 10 kilometer. Voor hen ook eens een andere manier om Ronse te leren kennen. Ideaal was het niet voor ons, want ‘t is natuurlijk een verschil, 20 km in de benen of niets. Nuja… Daarnaast was ook Luka erbij, dolenthousiast omdat hij met mijn vader mocht meewandelen.

Na een heerlijke sandwich (dankzij catering Magalia! Merci!) konden we er weer tegenaan. Er kwamen een paar lastige stukken aan. Enerzijds een landweg in de open vlakte (tegenwind). Daarna wachtte ons de Karnemelkstraat. Met de fiets is die ook erg lastig (en gaat het in mijn geval soms maar even snel als tevoet). Halverwege begon het dan ook nog eens goed door te regenen. Frank DB had nochtans gezegd dat het in de namiddag beter weer ging worden. We hadden waarschijnlijk te maken met een plaatselijke bui. Toch wel goed nat bereikten we de grote baan tussen Berchem en Ronse. Een kleine 2 kilometer moesten we nog doen om het hoogste punt van Ronse te bereiken.

Op de Hotond eventjes gestopt om wat te drinken, kwestie van voldoende krachten te hebben om de afdaling naar Ronse in te zetten. In deze afdaling werden we opgewacht door een supportersclub ter hoogte van Katherina en Robrecht (en konden we wederom van een drankje genieten). Erg lang konden we niet stoppen, want onze taxi stond reeds te wachten beneden.

We kwamen allemaal goed aan. De één al met iets meer pijn als de ander. Al bij al viel het nog goed mee. Rechtstaan was de dag erna echter niet zo gemakkelijk.

Volgend jaar een derde fiertel? Waarschijnlijk wel. Maar misschien wachten we zolang nog niet om hem nog eens te doen. Nu vrijdag staat er een nachtelijke fiertel gepland. Misschien dat we die ook meepikken. En volgend jaar kunnen we de Fiertel misschien als voorbereiding op de dodentocht doen…

Jammergenoeg waren de weersvoorspellingen niet super. Daarom lang getwijfeld, want in de regen rijden leek me niet echt ideaal. Lichte regenval kon me niet tegenhouden, maar als het zwaar regent, wordt het ook gevaarlijk. Toen het echter er ietsje beter uitzag qua verwachtingen toch besloten om te gaan.

De ochtend begon al heel vroeg. De inschrijvingen sloten om 8u en de start was om 8u30. Aangezien Hamoir toch wel een goede 2u rijden is ging de wekker al om 5u. Na een kort ontbijt vertrokken richting Hamoir, waar ik omstreeks 7u30 aankwam. Een uurtje voor de start en ruim op tijd om nog in te schrijven. Op het gemak een parkeerplaats gevonden en mij gaan inschrijven. Nummer 396 werd mij gegeven, waardoor ik dacht dat er toch meer dan 300 inschrijvingen zijn, maar blijkbaar waren het er toch ietsje minder! Jammer. Waarschijnlijk zat het slechte weer er voor iets tussen.

Om 8u30 werd de start gegeven en direct moest er geklommen worden. De Cote Xhoris is eigenlijk niet lastig, maar het tempo dat er gereden werd zorgde er wel voor het het direct stevig rijden was. Al behoorlijk snel was er een breuk tussen de eerste groep en een achtervolgend peleton tot… Wouter van wielertoerist.be zich even op kop zette. In no-time was het gat dichtgepatst! Amai, knap van hem! In feite was deze helling een ideale opwarmer, voor mij zeker, want zolang er maar een vast tempo kan gereden worden lukt het nog wel voor mij. De tweede van 17 hellingen was al heel wat minder op mijn lichaam geschreven. ‘Les Chambralles’ is behoorlijk onregelmatig en ook nogal steil (stukken van dicht bij de 20%). ‘t was harken om naar boven te rijden, vooral omdat ik nu ook nog niet voluit wou gaan.

Net voor de top van de Chambralles stond er een fotograaf van Cyclobenelux.com die volgende foto trok (waarvoor dank)

Na de Chambrelles was het kleine groepje waar ik inzat uiteen gereden. Jammer. Want dat tempo kon ik nog wel aan.. Achja. Het was beter verder op het gemak te rijden. De hellingen heb ik iets rustiger opgereden en ik heb me bij een paar man in het wiel gezet. Deze reden net iets trager bergop dan ionbekenk zou kunnen (wonderbaarlijk, maar die zijn er ook), waardoor ik een beetje kon ‘uitrusten’. Het waren natuurlijk ook hellingen die me iets meer lagen.

Na de Cote de Niaster, Cote Warmonfosse en de Xhierfomont kwamen we aan de Ancienne Barriere. Hoewel dit echt iets is wat me ligt wou ik nog steeds niet teveel krachten verspelen. Bovenaan was er ook een bevoorrading. Door het erg warme weer (het was vooral doef) had ik al bijna alles leeggedronken. Snel bijgetankt. Wat gegeten en dan de afdaling genomen richting Trois-Points. Van daaruit begon de klim Cote Daisomont. Voor mij een van de zovele onbekende klimmen, wel ene die me erg goed ligt.  Het is ene waar je een tempo kan op rijden. Niet te steil maar wel langer. Boven kwamen we aan de skipiste van Wanne. Ik herkende deze plek van de Sean Kelly (toen was het hier bevoorrading).

De afdaling die volgde was er eentje met beue stukken erin. Kleine hellingen zorgden er steeds voor dat het tempo wegviel. Nu, de grootste tempobreker kwam na een bocht van 90 graden. De Stockeu zat goed weggestopt, en al zeker voor iemand die hem nog nooit gedaan heeft. Miljaar, zoiets kan zeer doen. Veel te steil om goed te zijn. Halverwege kwam ik voorbij het monument van Eddy Merckx. Ik hoopte toen boven te zijn, maar het stuk erna was ook niet te onderschatten. Het lijkt iets minder lastig maar het was maar schijn.

Intussen was ik precies in niemandsland, geen enkele andere deelnemer te zien. Teken om het nu zeker rustig aan te pakken, want een gat dichtrijden was onmogelijk (bij gebrek aan iemand die voor mij reed). En ik kon natuurlijk nooit weten dat er uit de achtergrond nog iets terugkwam. Na enige tijd zag ik iemand achter mij rijden. Eventjes ingehouden, de kop genomen en mij dan in het wiel genesteld. Zo kon ik eventjes op krachten komen. Op de Cote de Werbomont heb ik hem echter moeten laten gaan. Het tempo lag iets te hoog bergop.

Gelukkig was de tweede bevoorrading niet ver meer. Aan de voet van de Ferrieres werden we verwend op een 3action buffet met gellekes en sportdrank. Na mijn tijd te hebben genomen om wat te eten en te drinken vertrokken richting de klim. Eerst kregen we al rijdend nog een energieshot. Even van geproefd maar de munt was voor mij iets te overheersend. Al bij al ben ik eigenlijk wel tevreden van 3Action. Het valt niet echt zwaar en smaakt lekker.

De Ferrières zelf ging nog niet super wegens te steil. Maar… Ik voelde de pijn in de beentjes verminderen en tegelijkertijd voelde ik de moraal ook stijgen natuurlijk. Mijn hoop om rond de 7u te eindigen begon terug te komen. Alles ging eigenlijk weer zoals het moest. De beentjes draaiden en ik kon een tempo rijden dat ik nog eventjes kon volhouden. De hellingen werden natuurlijk ook iets minder lastig. Al vond ik de wind toch ook niet echt meezitten.

De laatste 2 u gingen dan ook erg vlot eigenlijk. Voortdurend was ik aan het rekenen om onder de 7u uit te komen. Van ‘s morgens met de auto naar Hamoir te rijden wist ik dat de laatste 6 km in dalende lijn waren. Daar moest ik dus ook geen rekening mee houden in feite.

Na iets minder dan 7u kwam ik terug aan in Hamoir. Om exact te zijn, ik heb er 6u 51 over gedaan. Uiteindelijk ben ik 230e op 259 finishers en 302 ingeschrevenen. Als je de uitslag ziet is dat nu niet super te noemen. Toch ben ik niet ontevreden. Er reden hier erg veel goeie cyclorijders rond die pieken naar deze periode. Zelf mik ik op eind augustus. De klimmen liggen me ook iets minder, het erg korte steile werk is minder aan mij besteed. Liever dan 10 km steil dan 1 km eigenlijk. Aan de andere kant heb ik nog veel werk wil ik er staan in de Otztaler. De Ardennentrainingen zorgen wel voor serieuze progressie maar ik sta nog ver van waar ik moet staan.

Na de finish kwam ik Johan Devroe nog tegen. Hij trakteerde me prompt op een colaatje (merci!). Erg toffe kerel en serieus sterke fietser. Het was een leuke babbel. Daarna snel ingeladen en de rit naar huis aangevangen.

Is het om nog te doen? Ja. Maar ik weet dat ik hier nooit potten ga breken op een parcours als dit. Geef mij maar het gebergte. Daar voel ik me meer thuis. Maar het is wel eens leuk om te doen. Geen idee of ik er nog eentje doe dit jaar. Misschien wel. Misschien niet.

Al bij al geslaagde dag. Iets meer mensen van mijn niveau was handiger geweest voor mij. Maja.’k Ben vooral blij dat het weerbericht niet klopte want we hebben geen spatje regen gezien, terwijl het er toch wel anders uitzag. Waarschijnlijk omdat ik de hele tijd mijn regenjas meehad.

Aangezien het voor ons beiden een korte nacht was besloten we iets later te vertrekken. Zo stonden we rond kwart na 11 op de markt in Couvin. Een toch wel levendig plaatsje. Misschien was het omdat het goed weer was…

De eerste helling van de dag kwam er al behoorlijk snel aan: de Barrage du Ry de Rome. Een mooie klim die toch wel behoorlijk stijl is. Aan een rustig tempo reden we naar boven. Eens boven kwamen we in een uitgestrekt bos terecht. En wat hoort er bij een bos… inderdaad een bosweg. Opeens ging de baan van (slechte) asfalt over in een aardeweg. Gelukkig lag de aarde erg stevig, waardoor het zelfs beter reed dan op de asfalt weg. Lang duurde het niet, want even later kwamen we in iets wat zou kunnen doorgaan als de bewoonde wereld.

Na een lange afdaling kwamen we in Frankrijk terecht. Ook zonder dat je het bord zou gezien hebben merkte je het: opeens perfecte asfalt en zelfs een fietspad. De afdaling eindigde langs de boorden van de Maas. Het volgende stadje dat we tegenkwamen was Révin. Daar ligt de voet van de Mont Tranet, een klim die uit enkele haarspeldbochten bestaat en een prachtig uitzicht geeft over de Maas. Doordat het profiel ook de laatste 2 km meeneemt (die zijn amper 2%) lijkt het op papier een gemakkelijke klim, niets is minder waar.. Amai. Boven kom je dan ook nog eens op een plateau. Erg leuk als je daar meewind hebt denk ik, maar die ervaring zal voor een volgende keer zijn blijkbaar. De wind blies hard in ‘t nadeel!

Langs kleine, rustige baantjes kwamen we aan een andere rivier terecht: de Semois. Daar begon de derde klim die meetelt voor de Challenge Big: de Col du Loup. Dit was eigenlijk de enige klim die wat gelijkmatig ging en eigenlijk nooit lastiger was dan 8%. Eindelijk eentje die me dus lag. Boven snel even fotootje getrokken en dan richting Thilay afgedaald. Bedoeling was om daar de bidonnetjes bij te vullen in een restaurant / café. Maar ‘t was precies een spookdorp. Amai, amper volk. Gelukkig vonden we iemand die ons wat kraantjeswater kon geven. Met volle bidons vertrokken we richting de volgende helling: Roc La Tour. Ik voelde dat de energie op aan het geraken was. Toch boven geraakt. Normaalgezien heb je daar een prachtig uitzicht, maar blijkbaar moest je daarvoor nog iets meer naar rechts rijden. Wij kozen echter om terug richting de Semois te rijden.

Langs de Samois gingen we terug richting Révin alwaar we eindelijk een café vonden dat open was. Daar snel een cola gedronken, kwestie van terug suikers te hebben voor het laatste stuk. Dit laatste stuk ging ook behoorlijk omhoog. Welliswaar langs de grote baan, waardoor het niet erg steil was.

Met 125 km op de teller kwamen we terug aan de wagen. In totaal hadden we 1.940 hoogtemeters. Een deftig ritje want ook het gemiddelde was niet van ‘t laagste: 24,9 km.

‘t was een erg leuke rit! Thomas, bedankt voor ‘t wachten en ‘t gezelschap! Zeker voor herhaling vatbaar.

Gisteravond kwam Robrecht aan tafel echter af met een voorstel voor Magatje: of ze het zag zitten om de 50 kilometer te rijden. In feite werd de vraag meer al lachend gesteld, maar door de goeie ervaring in het verleden kwam er direct een ja. Grootste probleem was dat er nog geen enkele training achter de rug was. Zelf besloot ik om ‘s morgens om 7 u te vertrekken om de 145 te rijden en tegen 13 u terug te zijn voor de 50  km.

Door het vroege uur was het nog kalm aan de start. Vlug alles in orde gebracht, de gekregen energietablet half naar binnengewerkt (en de andere helft de vuilzak ingeworpen) en we waren klaar. Het beloofde een mooie dag te worden, al was het nog wel wat frisjes.

Langs de Schelde ons in een deftig groepje genesteld. Toen de eerste helling eraan kwam, ontdekte ik Roland van Brugge Mont Ventoux (niet de organisator, maar een deelnemer van de laatste keer dat ik deelnam). Boven de Korsele, toen hij zich wat liet uitzakken, eens gegroet en eventjes gepraat. Bergop is echter niet zijn sterke punt, dus tijdens helling 2 (Bosseveld – Pottenberg) liet hij me rijden. Langsheen kleine wegen en tussen de velden kwamen we eigenlijk al behoorlijk snel aan in Ronse, aan de bevoorrading. Net zoals de vorige edities was deze nu ook aan Lekkerland. Het was een erg ruime bevoorrading met veel keuze om de honger te stillen. Een paar stukken fruit en chocolade genomen en dan vertrokken voor de lus doorheen de Pays de Collines. In feite mijn achtertuin, maar ik rij er nog steeds te weinig. Nochtans denk ik elke keer: “da’s hier ideaal om te trainen”. Het komt er precies echter nooit van. Ik denk dat ik eens wat routes ga uitzoeken die langs daar gaan. Het is er echter geen meter plat. Iets wat Eddy ook al opgevallen was, want in het begin vroeg hij bij elke helling ‘hoe noemt dat hier’… Het duurde echter niet lang voor de eerste echte helling (met naam) voor de wielen werd geschoven: De Hameau des Papins. Deze helling was met 16% (officieel) de tweede zwaarste van de dag.
Boven stonden een paar flauwe plezanten van Etix ons een energiedrankje uit te delen, begeleidt door een carnavalsbende. De stop en go van de vorige editie die ik meedeed (2008) was toch interessanter (en vooral lekkerder). Veel smaak zat er niet in, maar… “er zit wel alcohol in, want dat versnelt de opname in het bloed.” En als we dat niet geloven, dan maken ze ons wel iets anders wijs zeker.

Na de Hameau des Papins volgden al snel de Bourliquet en ‘Les Monts’ vooraleer we terug Ronse binnenreden. We passeerden zelfs bijna terug thuis. Bij de korte stop aan de tweede bevoorrading kort kennis gemaakt met Johan Devroe, een klassebak die elk jaar een 10.000 kilometer fietst en deze zomer voor de vijfde (?) keer La Marmotte gaat rijden.

Op de bevoorrading volgde de klim van de Savooistraat om vervolgens af te dalen via de Kruisstraat richting ‘Hotond’. In feite is het de fiertelmeers die je beklimt, want je gaat niet tot boven op de Hotond (en dus niet het wegje waarmee Ronse de Ronde wil binnenhalen). In de afdaling die erop volgde was er blijkbaar een accident gebeurd. Volgens Johan – die mij erna voorbijstak – behoorlijk ernstig. Op de Côte de Russignies heb ik Johan even proberen volgen, maar al snel (en vooral slim) mij aan de kant gezet. ‘t Zou niet goedgekomen zijn. Boven op deze Côte die ook wel gekend is onder de Col du Lait Battu eventjes op Eddy gewacht. Het lastigste stuk was nu namelijk voorbij, ‘t was terug wat minder klimmen.

Langsheen de kleine baantjes tussen Zulzeke en Berchem werd het tempo eventjes opgedreven. Eddy had er precies zin in… amai. Langs de Schelde heb ik zelf even overgenomen, maar ‘t hoefde voor mij toch niet te veel harder. Het stuk Schelde was wel een mooi alternatief voor de grote baan richting Gijzelbrechtegem. Al zat er wel een klein stukje die de Sven Nys en de Bart Wellensens onder ons wel konden smaken. Over blauwe matten moest een stukje gras overwonnen worden.

Op de Col du Gijzelbrechtegem eventjes wat doorgetrokken, maar echt super ging het niet meer. ‘t Beste was er intussen wel al af. Nuja, na 120 kilometer kon dat wel, en we hadden ook niet stilgezeten, toch een behoorlijk gemiddelde. Langsheen het licht glooiende landschap in de buurt van Ooike kwamen we dichter bij Huise. Daar staat niet alleen het beste bankkantoor ter wereld, maar lag ook de laatste bevoorrading van de dag, een bevoorrading op 10 km van de finish. Ik profiteerde ervan om de bidonnen nog eventjes te vullen, want ik moest na de finish toch nog doorrijden. En het warme weer zorgde voor een groter verbruik dan normaal.

Aan deze bevoorrading was het erg druk. Ik tegenstelling tot een paar jaar terug was het nu Breydelham i.p.v. Gandaham dat de honeurs voor de hespwensende menigte waarnam. ‘k Heb niet geproefd, dat ging ik voor de tweede passage houden. Nadat de bidonnen gevuld waren, de benen ingesmeerd met Extran (ja, sommige vonden het nodig me in dit heilig weekend nog eens te dopen (neen, niet doperen)) konden we richting het al even heilige Nazareth rijden. In dit laatste stuk vond ik de wind nu niet echt sympathiek en meewerkend. De open vlaktes maakten de laatste 10 km nog knap lastig.

Intussen had ik bericht gekregen dat Magatje en Robrecht op het punt stonden te vertrekken. ‘t zou dus ideaal uitkomen. Ze zoudan al op het parcours zitten, dan kon ik gewoon doorrijden. Nadat ik afscheid genomen had van Eddy toch nog even gebeld om het te bevestigen, maar het was zo. Ze waren net Nazareth uitgereden. Even later (net voor het opdraaien van de Schelde) kwam ik ze tegen, rustig pedalerend en keuvelend. Aangezien ze nog geen kilometers in de benen hadden was het aan een rustig tempo. Voor mij gaf dit niet. Ik had mijn kilometers erop zitten, ik zag dit eerder als een leuk uitstapje en was blij dat ik hen nog kon vergezellen. De 50 kilometer lijkt dan misschien niet zo lastig, maar de Vlaamse Ardennen worden niet ontweken. Dus er moesten wel een aantal hoogtemeters overwonnen worden. Nadat de Schelde overgestoken was ging het richting St Denijs Boekel en Sint-Kornelis-Horebeke. Alvorens daar aan te komen moest eerst nog de Duisbeke-Tissenhove klein gekregen worden. Een paar jaar geleden zat deze helling nog in het grote parcours. Erg steil is het niet, maar 2,5 km klimmen kruipt toch wel in de kleren, vooral omdat het niet echt regelmatig klimmen is.

Met St Kornelis Horebeke werd uiteindelijk de eerste bevoorrading én het hoogste punt van de route bereikt. De bevoorrading was nog in orde. De bidonnen werden opnieuw wat bijgevuld, beetje fruit gegeten (sommige zelfs een volledige sinaasappel) en een stukje chocola. We waren klaar voor het deel richting Huise. Het enige wat ons nog even tegenhield was een ontbrekend bordje op een T-splitsing. Gelukkig werden we goed geholpen dankzij de pechlijn. ‘t Zou niet de eerste keer zijn dat ik namelijk misrij hé Eddy

Via de binnenbaantjes tussen Eine en de Mc Donnalds van Zingem kwamen we aan helling 2 van de dag: de Kolpaart. Erg lastig is die niet, maar de wind kan hier wel spelbreker zijn. Deze keer was hij echter in het voordeel, wat voor beiden in een vlotte beklimming resulteerde. In Huise werden wat klanten begroet door Magalia, allemaal keken ze met verstomming: ‘amai, die komt hier met de fiets’. Ik weet al wat het onderwerp zal zijn de volgende dagen in de bank.

Opnieuw kwam ik aan de bevoorrading van Huise. Deze keer wou ik wat proeven van de Breydelham, was deze toch wel net gaan lopen zeker. Geen Breydelham meer te zien. ‘t Zal voor over 2 jaar zijn!

Ook door mijn kompanen werden de laatste 10 km als erg lastig gezien. Maar ze hebben het erg goed gedaan, want even later kwamen ze al lachend over de finish! Ze hebben dat echt super gedaan. Mits training zou die 80 km zeker lukken (zoals ze 3 jaar geleden deden). Ik geloof er alvast in! Ze kunnen nu alvast beginnen trainen.

Na het ophalen van de Goodiebags richting de auto gegaan en terug naar huis. ‘s Avonds werden we dan ook nog eens verwend met een heerlijke zelfgemaakte pizza door Magatje haar zus. Een ideale afsluiter van een erg toffe dag!

Track van de 145 km is hier te vinden: http://connect.garmin.com/activity/81048940.
Deze van de 50 op http://connect.garmin.com/activity/81048820