Ik ben Wouter.

Ik woon in Landegem, het minzame aardbeidorpje, alwaar stadswater een onbekende is, bomen die blijven rechtstaan taboe zijn en elektriciteit net uitgevonden is.

Ik hou van snelle fietsen, snelle pc’s en snelle cartoonpersonages (”¡Ándale! ¡Ándale! ¡Arriba! ¡Arriba!”).

Negen jaar was ik, toen ik als kindster mijn opwachting maakte op het kleine scherm. Ik liet een onvergetelijke indruk na, want na mij leerde zowat iedere burger het Internet kennen. En toch bleef de wereldberoemdheid vreemd genoeg uit. Alhoewel menige scoutsmeisjes en –jongens nog steeds luidkeels mijn naam meebrullen, het liedje gaat zo: “Oooooooooooooooooooh die………………… Woutertje, Woutertje, piepklein kaboutertje, wiedewiedewiedewoeeeeeeeeeep…..”

Ik hou van mensen intellectueel bezig te houden, al is dat momenteel zélfs lastig voor mij, aangezien mijn persoonlijke grasmachine net 3 cm hersenspinsels heeft weggemaaid.

Afsluiten doe ik graag met de laatste strofe uit mijn titelsong, volledig op mijn maat geschreven

“Hij is reuze aardig, we maken veel pret.
Maar ’s avonds om zeven uur moet-ie naar bed.
Dan trekt hij zijn pyjama aan van katoen.
Dan rolt-ie zijn baard op en krijgt nog een zoen.”