Gisteren de laatste 4 uur van mijn rijopleiding (20u) voltooid. Aangezien Bernard tevreden was kreeg ik dan ook mijn attest van rijvaardigheid. Hiermee naar de gemeente getrokken en vrijwel ogenblikkelijk kreeg ik mijn rijbewijs mee. Gelukkig maar, want met de feestdagen ging het anders nog bijna een weekje wachten zijn!

Mijn vader was met mijn auto gekomen, waardoor ik vanuit Nevele het stuur kon overnemen. Eerst naar Gent, naar de Carrefour waar ik nog eens naar het onthaal moest en daarna terug.

Na het eten moest ik dan nog naar een collega van mijn ma. Voor mijn ma de eerste keer dat ze met mij meereed + eerste keer dat ik in het donker reed. Zonder problemen ging het naar Poesele. Mijn ma is niet wagenziek geworden, moet dus zijn dat het nog behoorlijk goed was .

Vanaf heden mag ik dus alleen de baan op (behalve op sommige momenten). Op 1 april staat het examen gepland. Dan zal ik net 3 maand mijn voorlopig rijbewijs hebben gehad. ‘t heeft geen zin om er nog een jaar ofzo mee te wachten.

Het is de ijskoude winter van 1944-1945. De Tweede Wereldoorlog is nog in volle gang. In een dorpje in de buurt van Zwolle woont de veertienjarige Michiel, die niet kan wachten tot hij iets kan betekenen in het verzet. Dit tot ergernis van zijn vader, die als burgemeester vooral bezig is om escalaties in het dorp te voorkomen. Zijn buurjongen Dirk, die meedoet aan een overval op het munitiedepot, neemt Michiel eindelijk serieus. Wanneer de overval wordt verraden, moet Michiel uitgaan van zijn eigen kracht. Hij leert al snel dat goed en kwaad dicht bij elkaar liggen. Dat oorlog misschien spannend lijkt, maar vooral ook gruwelijk is.

Zo wordt de film oorlogswinter beschreven op kinepolis. Aangezien de korte inhoud ons aansprak en de commentaren op Internet goed waren kozen we om naar deze film te gaan. Zaal 11 was de bestemming, rij 5, helemaal achteraan. We zaten inderdaad in een erg klein zaaltje. Kinepolis gelooft duidelijk niet in deze film. Het was er wel druk, de zaal zat zo goed als vol. Daaraan kon het dus niet liggen. Nuja, er is geen campagne rond gevoerd zoals bij Loft.

Na de fim waren we unaniem: deze film is een echte aanrader. Niet alleen voor de mensen die het boek Oorlogswinter kennen (want het is een verfilming van het boek van Jan Terlouw. De regisseur Martin Koolhoven bracht alles prachtig in beeld, de acteurs speelden erg goed… Kortom een topfilm. De commentaren dat sommige scenes beetje overdramatisch zijn kloppen eigenlijk niet.

Meer info over de film kan je vinden op de officiële website van Oorlogswinter

Een aantal weken terug had mijn allerliefste Magatje gelezen in de krant dat de kerstmarkt van Brugge bij de mooiste van Europa (?) wordt geklasseerd. Aangezien we dit moois zelf eens wouden aanschouwen gingen we dus op tip naar Brugge. Dat we niet alleen waren werd al snel duidelijk. Alle parkings waren volzet, m.u.v. ’Het Zand’. Nuja, het bord werkte daarvan waarschijnlijk niet. Want ook daar moesten we aanschuiven. Na een kwartiertje waren we binnen en al snel vonden we een groen lampje (jaja in Brugge zie je aan de hand van lampjes of een bepaalde plaats nog vrij is).

Nadat de wagen geparkeerd was gingen we terug naar de begane grond en trokken we de winkelstraat in. We waren eigenlijk niet echt op zoek naar iets specifiek. Uiteindelijk zouden we de winkelnamiddag beëindigen met een kostuum voor mij, wat kleren voor Maga, een nieuw horloge, snoepjes en wat kerstgeschenkjes (en ideetjes). Tijdens het winkelen door kwamen we al aan een eerste deel van de kerstmarkt. Allemaal kleine kraampjes met vooral veel mutsen en handschoenen. Daarnaast ook wel wat streekproducten met onderandere speciale kaas uit de omgeving van Brugge (waar we dan ook 2 soorten kochten).

Na het shoppen eerst alles in de wagen gaan plaatsen om vervolgens wat te gaan eten en de kerstmarkt op de markt van Brugge te gaan bewonderen. Erg groot is het daar nu ook niet. Vooral veel drankkraampjes, een ijspiste en wederom veel mutsen en handschoenen. Kou zal je er niet lijden. 

‘t was een heel erg toffe namiddag in Brugge. ‘t was heel gezellig en we hebben ons zeer goed geamuseerd!

De laatste weken was ik sporadisch de rollen opgekropen om eens een ritje te rijden voor de Virtual Cycling Federation. Onlangs ontdekte ik (opnieuw) de website Virtual Reality Cycling. Verschil tussen beiden is enerzijds de kostprijs (VCF is betalend, VRC is gratis), maar anderzijds ook de concurrentie. Bij de VCF wordt er heel heel heel hard gereden, ik heb de indruk dat de concurrentie bij de VRC iets minder groot is.

Voor vandaag had ik 4 ritten ingeladen van de VRC. Niet dat ik ze alle 4 zou rijden (met 2 ritten rond de 30 km was dat nogal veel geweest). Maar kon ze toch maar al op pc staan hebben. 

Als opwarming koos ik voor 10 rondjes op de velodroom. Goed voor 2,5 kilometer. Vlot ging het niet. Toen ik gedaan had werd snel duidelijk waarom. Ik had het verkeerde profiel, waardoor ik zogezegd een renner van 110 kg was. Beetje logisch dan, want een verschil van 40 kg merk je toch wel op de Tacx.

Na de opwarming de kortst rit aangevat: De RT01 Sprint. Met zijn 1.18 km erg kort, en dus geven van in ‘t begin en hopen dat je niet snel ’sterft’. Dat niet snel sterven was bij mij al na een 400 meter. Een teken dat de conditie alles behalve ideaal is. Na 1 minuut en 40 seconden was de 1,18 km afgelopen. Een gemiddelde van 42,55. Behoorlijk, maar ook niet super. 

Read more