Wat een geluk dat het een schrikkeljaar is. Gisteren stond de maandteller nog op net geen 1000 kilometer. Na een rollentraining op deze schrikkeldag werd de 1000 kilometer toch behaald.

Als rollentraining koos ik ervoor om een eerste stuk van de Ronde van Lombardije te doen. Na 26 kilometer er de brui aangegeven. Diegene waarvan ik de tijd ging proberen evenaren zaten al 4 kilometer voor, iets teveel. Dan maar overgeschakeld op de Velodrome, daar paar rondjes gereden, proberen ontcijferen wat de speaker zei. De velodrome is een ideale opwarmer voor het snellere werk. Als afsluiter van de sessie stond er namelijk nog een rit voor de competitie op het programma. EEn erg korte rit, net geen 7 kilometer, maar een behoorlijk gevarieerde. De instelling was harde wind, en dat was merkbaar. Langsheen de kust ging het aan een razende vaart (het laatste stuk – vol meewind – zelfs aan een 55km/u voor een 10 seconden). Het stuk tegenwind was maar een 28km/u in ‘t begin, en dan mogelijk om rond de 32 te blijven. Doordat dit rondje 3x moest gedan worden wat het rondje aangenaam – lastig – aangenaam – lastig. Met een tijd van 11 minuten en 23 seconden was ik nog behoorlijk goed, en zat ik voor ‘t eerst heel erg dicht bij de teamgenoten. Een 12 seconden achter. Zou eigenlijk eens de ritten van begin januari moeten doen nu, om te zien of er al progressie merkbaar is.

Oja, een noot van heel andere orde: normaal zou deze site een heel stuk sneller moeten binnenkomen. Donderdagmiddag is de site overgezet naar een server in de UK, wat het voor de Europese bezoekers wat sneller moet doen gaan

Nadat ik vorige donderdag al naar de fietsenmaker moest met mijn schoolverkeerfiets om een nieuwe buitenband, remblokjes en binnenband had ik afgelopen zaterdag pech met de koersfiets.

Zoals elke zaterdag vertrokken we met de Wielertoeristen om half 2. Aangezien de wind uit zuidelijke richting kwam werd er koers gezet richting de Zwalmstreek om er de ‘Watermolenroute’ te doen. Het gaat daar af en toe omhoog, nooit erg lang, maar ‘t kan al eens tof zijn. Aangezien we met ongeveer 25 waren was er veel kans om uit de wind te zitten. Me dan maar in de buurt van de eersten gezet. Zowat de beste positie.

Het ging behoorlijk vlot, de hartslag bleeft mooi laag, kon het tempo zeer goed aan. ‘t zou een ontspannend ritje worden tot… na een goeie 20 km ik merkte dat het schakelen achteraan precies niet meer ging. Toen ik naar de kabel keek zag ik al hoe laat het was, hij was doorgebroken. Kon achteraan niet meer schakelen en lag automatisch op ‘den groten’.
Vooraan kon ik nog wel schakelen, maar had eigenlijk maar 2 versnellingen meer, en dan nog behoorlijk grote.

Desondanks de pech toch maar doorgereden. We zouden wel zien hoe het verder ging gaan. Mij wel achteraan gezet. Op de klimmetjes ging het niet echt vlot, maar kon niet echt ontevreden zijn. Aangezien ze niet erg lang waren kon ik nog wel op de macht naar boven.

In een klein cafeetje in Mater werd er eens gestopt. De cafébaas wist niet wat hem overkwam en belde direct zijn dochter op om te komen helpen. Blijkbaar was hij zo’n massa niet gewoon. Voltallig waren we al niet meer. Enkelen hadden de rol moeten lossen, waardoor we met een 20 waren.

Na de pauze werd er direct goed doorgetrokken. Door de grote versnelling de aansluiting wat gemist (zoals nog enkelen), maar gesteund door de meewind en een lichte afdaling had ik al snel terug de aansluiting. Het tempo werd hooggehouden door 2 brommers. Langs de Schelde ging het niet meer onder de 40 km/u.

Uiteindelijk kwamen we met 15 aan in Landegem. 10 hadden onderweg de groep moeten laten rijden. Amai… Wat zal dat zijn als het eens ‘t seizoen zelf is!

In Landegem direct naar Fietsen Wouter gereden, koersfiets binnen en met de mountainbike naar huis.

Kleine update van de laatste fietstochtjes (misschien in afwachting van een uitgebreider verslag) vanaf vorige week maandag.

• 19 februari: bezoekje gebracht aan een revaliderende Koen (van Brugge – Mont Ventoux). Hij viel op 1 december zwaar en zit sedertdien thuis. Hopen dat hij tegen de volgende Brugge – Mont Ventoux hersteld is! (66 km)
• 18 februari: ritje op de Tacx, meerbepaald op het Virtuele mountainbike terrein. (15 km)
• 16 februari: Nog eens meegegaan met Stillekens Aan. Deze keer ging de rit richting Nederland en het krekengebied. Er werd een stevig tempo op nagehouden, en mij daarom maar in de groep gezet. ‘t was mooi tochtje met een behoorlijk grote groep. Na Landegem nog even doorgereden tot aan Nevele om nog eens alles eruit te gooien. (92 km)
• 15 februari: Vertrokken richting Ruiselede, daarna naar Wingene om dan terug het water op te zoeken en in het terugkeren nog eens halt te houden in Bellem. (71 km)
• 14 februari: Enkel het ‘thuis – school’ verkeer (28 km)
• 13 februari: Thuis – school + nog een wedstrijd op de Tacx. Behoorlijk zware wedstrijd met 5x dezelfde korte (maar lastige) helling. In de uitslag ben ik geëindigd op een 76e op 90 geworden. In het totaalklassement sta ik nu 72 op 104, in mijn divisie zelfs 28e op 61. (28 km + 15km + 3km (opwarming) = 46 km)
• 12 februari. Thuis – school + eens de Real life video van de Ardennen Mountainbike rit geprobeerd. Tof ritje, behoorlijk lastig en eens totaal andere omgeving. Na deze rit nog 2x de 1 km op de velodroom. Beste tijd was 1 min 33 seconden.  (28 km + 20,1 km + 1 km + 1 km = 40,1 km)
• 11 februari. Thuis – school, met nog extra tripje door Gent zodanig dat ik met Jan kon terugkeren van Gent. ’s avonds nog eens de Tacx op en nog 20 km in het virtuele mountainbike terrein en 3 km op de velodroom gedaan. (36 km + 20 km + 3 km = 59 km)

Goed voor een weektotaal vorige week van 347,5 km, wat het jaartotaal op ongeveer 1100 brengt.

‘Of ik mee ga op LSD?’. Mijn tafelgenoten tijdens ‘t feest van mijn opa keken nogal raar. ‘LSD? Sinds wanneer zit die aan den drugs’ zag ik ze denken. Het betrof in elk geval niet de drug, maar het was de onschuldige afkorting voor Long Slow Distance. Gesprekspartner was Thomas, die eens een trainingje van meer dan 4u wou doen.

’s Avonds nog contact opgenomen met Bambino (Jan) om te vragen of hij geen zin had om ook mee te gaan. Na wat overtuigingskracht en de nadruk gelegd te hebben op de slow stemde hij in om mee te gaan.

En zo spraken we gisteren dus af. Thomas zou naar Durmen (kruispunt kanaal Gent – Brugge met Schipdonkkanaal) komen, en Jan richting Landegem. In Landegem zelf waren we compleet en kon onze trip beginnen.

Langsheen ‘t water ging het tot aan Ooigem. Tijd genoeg dus om wat bij te praten, kennis te maken (al kende ik Thomas al natuurlijk). Voorbij Ooigem dan afgedraaid richting Tiegem. In ‘t begin iets drukker, maar al snel maakte de drukte plaats voor rustige landwegen en alle drie moesten we bekennen dat het onbekende wegen. Iets bekender was het toen we in de buurt van de Tiegemberg kwamen. Langst een kant die meestal gedaan wordt in afdaling kwamen we boven om langst de grote baan de dieperik in te duiken en er even een intensief moment in te lassen, het volgen van Thomas.

Na de Tiegem werd er gekozen om richting de Kluisberg te gaan en… er mooi rond te rijden. Die was voor een andere keer. Wel ging het richting de Trieux, a.k.a. Knokteberg. In tegenstelling tot de forumtochten werd er nu rustig naar boven gereden. Boven maakten we een kleine afslag richting top Oude Kwaremont alwaar Thomas het café indook. Zelf in tussentijd eens de kasseien afgedaald (eens maar nooit meer) en de kasseistrook naar boven gereden. Als het kriebelt hé… ‘t ging behoorlijk vlot. Niet echt super, maarja, had ook niet echt anders verwacht.

Uiteindelijk kwam Thomas dan toch terug uit het café en werd er koers gezet richting Hotond, de best op een col lijkende helling qua klim alias onze gids. In de afdaling werd er voor mij tempo gemaakt, iets teveel voor een lichtgewicht als mij, iets te snel voor de carbonpomp van Jan, want die vloog eraf. Gelukkig zonder al teveel erg. De pomp kon in nieuwstaat terug de achterzak in, gelukkig maar.

Laatste helling die we passeerden was de koppenberg, en weer kriebelde het. Onder het smoesje van ‘wij blijven wel mooi in de zon’ was ik weer de enige die naar bovenging. In de afdaling (wederom op de kasseien. Niet gezond) paar keer gestopt voor paar fotootjes. ‘k vind dat de koppenberg er tegenwoordig heel wat beter bijligt. Het was natuurlijk droog. De renovatiewerken zijn goed gelukt, maar hoelang houdt het stand natuurlijk.

Het terugkeren ging langs Oudenaarde, druk van de terrasbezoekers – ‘t zijn zotten die fietsen -, en dan richting Kruishoutem waar de wegen zich splitsten. Thomas ging terug richting Gent, Jan en ik over de Col Point du vue (a.k.a. de uitkijktoren), richting Machelen. Daar ging het voor Jan rechtdoor en ik langs het water terug richting Landegem.

‘t Was een zeer mooie tocht, een toffe training met 2 toffe mensen. Voor herhaling vatbaar.