Wouter De Ruyck

Rit van de Gouverneur

// April 14th, 2007 // Fietsen

Vandaag stond de Rit van de Gouverneur op het programma. Vorig jaar had ik hem voor de eerste keer gereden en had er goede herinneringen aan overgehouden (onder andere door die rit terug in contact gekomen met Dirk).

In tegenstelling tot de 100 van vorig jaar koos ik er deze keer voor om de 150 te rijden. Aangezien het prachtig weer beloofde te worden spraken we met een aantal af. Enerzijds ging Peter (deelnemer Brugge Mont Ventoux) mee, Tom (leerkracht van mijn middelbare school), Dirk (kennis van op de fietstochten en BK ploegentijdrit), Marnix (waarmee ik reeds de E3 prijs reed) en Marc (kameraad van Marnix). De eerste 3 kozen voor de kortere afstand (de 100 km), met de andere 2 zou ik de 150 rijden.

Omstreeks 10 na 9, iets later dan gepland konden we starten. Net zoals bij de E3 prijs wat het in het begin wat zoeken naar een goed groepje, kwestie van de eerste kilometers aan een deftig tempo te kunnen rijden. Uiteindelijk werd er een mooi groepje gevormd. Na enkele kilometer moesten we de eerste helling al bedwingen: De uitkijktoren. De volledige groep bleef nog volledig bij elkaar. Op de volgende hellingen werd er al meer een schifting doorgevoerd. Na de Heistraat enerzijds, maar vooral na het korte stukje van de Abeelstraat was het groepje heel erg uitgedund. Een sterke Dirk reed voorop met nog iemand en daarachter de rest. Zelf slaagde ik er nog net in om mijn wagonnetje aan te haken bij Dirk. Met ons drietjes reden we verder tot aan de bevoorrading. Alvorens we daar waren wachtte ons eerst nog de Pottenberg. Hier moest ik de 2 andere toch lossen. Ik wou me niet teveel opblazen, er waren namelijk nog een 110 km te gaan.

Bij de bevoorrading kwam alles dan weer samen. Eerst Peter, dan Tom en uiteindelijk Marnix en Marc. Blijkbaar was de ketting eraf gevallen bij Marnix en was hij daardoor iets achterop geraakt. Aangezien de splitsing van de 100 en de 150 dra zou volgen namen we al afscheid van Peter, Tom en Dirk. Met Dirk heb ik nog samengereden tot aan de splitsing (die iets na de Berendries lag) om erna alleen verder te gaan. Hoewel Marnix en Marc nog even in het wiel hebben gehangen waren ze even later niet te zien. Hadden ze pech gekregen of waren ze misgereden? Aangezien ik iets beter klim kon het ook zijn dat ze achterop geraakt waren. In elk gevel, ik zat alleen. Af en toe haalde ik wel eens een andere in, maar groepjes zag ik niet echt meer. De route ging verder over Hoogbos, Kremer, Potterée en La Houppe. Een 10 km na La Houppe was het bevoorrading. Daar stonden enkele van WTC De Roeve. Op WT.be had ik daarover al heel wat verhalen gelezen (blijkbaar zou het een groep zijn die nogal tempo maakt), ik ging eens proberen om aan te haken. Het bleek echter dat de 4 van De Roeve er een rustig ritje van maakten, want het tempo lag niet echt hoog. Teken voor mijzelf om toch iets sneller te gaan rijden. De volgende hellingen die op het programma stonden waren de Grandieu, Bas Foret, voor mij eigenlijk onbekend terrein. De hellingen erna kende ik al beter (om niet te zeggen vanbuiten): de Kluisberg, Kwaremont, Kalkhove (die ik afgelopen donderdag ook al deed) en Paterberg. 3 kasseihellingen na elkaar. ‘k begon toch wel te voelen dat ik al wat kilometers in de benen had, vooral omdat ik het tempo hoog gehouden had. Het gemiddelde na de Paterberg lag op 29,2, wat ik al heel erg mooi vond. Blijkbaar had ik sedert de eerste bevoorrading (30,2) het tempo tamelijk goed kunnen hooghouden.

Na de Paterberg was het zwaarste gedeelte voorbij en kon het richting [Oudenaarde] waar we aan het Centrum Ronde van Vlaanderen op een nieuwe bevoorrading getracteerd werden.Daar heb ik nog eventjes staan wachten op Eddy (die de 100 deed en iets later gestart was, waardoor hij op zelfde moment aan de bevoorrading was). Ik had gehoopt Marnix en Marc ook tegen te komen, maar ik denk dat zij de bevoorrading links hebben laten liggen (aangezien ze zelf voldoende voedsel en drank meehadden). Dan maar de laatste kilometers wederom alleen aangevat. In die laatste kilometers moesten we nog over de ‘blaarhoek’ en Nokere Berg, een helling die ik eigenlijk alleen maar ken van af te dalen. Nog niet (of heel weinig) opgereden.

De rit beëindigt met 150,8 km op de polar, een hartslaggemiddelde van 165, een gemiddelde snelheid van 29,3 (waar ik heel tevreden mee ben) en 1420 hoogtemeters.

‘t was een hele mooie rit, een prachtig landschap gezien, streken verkend die ik nog niet (of heel weinig gedaan heb). Kortom een echte aanrader. Het prachtige weer maakte het alleen maar mooier.

De kaart
::ttsm(1166)::