Wouter De Ruyck

Op zoek naar iets grotere molshopen I

// February 22nd, 2007 // Fietsen

Al een hele tijd hing het idee in de lucht, maar afgelopen maandag en dinsdag daalde het ook neer tot op de aarde om uitgevoerd te worden. Samen met Jan zou ik eens naar de Ardennen gaan om alginder kennis te maken met het betere klimwerk.

Als uitvalsbasis kozen we voor de Ranch Don Diego. Een hotel met een 17tal kamers in Champ de Harre dat vooral gekend is voor zijn bizons. Een paar kilometer verder loopt er een hele kudde bizons, en ook de menukaart bevat tamelijk wat bizonvlees.

De eerste rit die we gedaan hebben had ik vorig jaar met Herman al gedaan. Alleen hebben we er een stuk bijgezet, kwestie van het rondje maar 1 keer te moeten doen. De startplaats was Beffe. Kwestie van niet in het dal te vertrekken. Dit zorgde er niet voor dat de eerste honderden meters vlak zijn, het was er al een kleine kilometer klimmen, maar daarna was het gedurende een viertal kilometer constant bergaf. Hoewel het GPS-toestel meewas en elk dorp maar 2 banen kent slaagden we erin om even later al verkeerd te rijden. We hadden het snel door, maar die afdaling leek zo mooi. Daarom maar eens naar beneden gereden om vervolgens de kar te keren en terug te keren naar boven. Een mooie klim was het wel, en het was een ideale opwarmer voor de beklimming van de Haussire in La Roche-en-ardenne. Een tiental kilometer later volgde die beklimming namelijk. Vergelijken met andere klimmen is moeilijk. De klim bestaat uit drie stukken. Eerst naar het kerkhof, daarna naar het Parc à Gibier en vervolgens nog 1,3 kilometer naar de top van de Haussire. Lastig is het in ieder geval, de hoogtemeter steeg aanzienlijk, de energie in ons lichaam daalde aanzienlijk. Na een korte (veel te korte) afdaling begint dan een lang stuk langst de grote baan. Druk is het er niet (hoewel het een hoofdweg is), maar het klimt wel. Het is gelukkig een klimmetje waar je een met een vast ritme kan oprijden. Na het zware beukwerk in en rond La Roche ging het richting Dochamps en Erezée om dan via nog de binnenbaantjes terug te rijden naar Beffe. In Beffe lachtte een laatste helling ons toe: de Côte du Beffe. Een lastige klim van 1,4 km met als maximum een 16%. Een gemiddelde van ongeveer 10% dacht ik (volgens de Polar-gegevens).

Nadat Jan hem 1x en ik hem 2x beklommen had (zot zijn doet geen zeer) gingen we richting Harre om in te checken in het hotel. We kregen kamer 7 toebedeeld en nadat we ongeveer alle andere kamers gepasseerd waren vonden we eindelijk nummer 7 terug. Verscholen langst de achterkant. De kamers zijn zeer mooi, een ruime badkamer en door het dakvenster goed verlicht. Het ziet er allemaal ook heel erg modern uit.

Nadat we ons gedouched hadden zijn we op zoek gegaan naar de bizons. Volgens de bazin was het niet zover rijden, echter na 2 kruispunten vonden we het al niet meer. Blijkbaar ergens verkeerd ingeslagen en daar ging ons routeidee. Dan maar eens telefoneren naar het thuisfront, want ik had op de website gelezen waar de bizons zaten. Ook dat hielp echter niet. Vervolgens maar naar het hotel gebeld en de perfect Nederlands sprekende medewerker raadde ons aan de pijlen La Roche te volgen en dan stond er even verder een pijl naar de bizons (aldus hem). Echter, een pijl La Roche was er niet. Dan maar de GPS naar La Roche gestuurd en na veel moeite kwamen we toch uit bij de bizons die intussen al bezigwaren met hun avondmaal, een mals stukje hooi.

Aangezien zien eten honger doet krijgen gingen we maar terug naar het hotel op zoek naar een lekker stuk bizonvlees. Beiden kozen we voor de Brochette (aangezien het biefstuk op was) voorafgegaan door een dagsoepje.
Beiden waren zeer lekker. Om het met de woorden van culinair kenner Jan te zeggen: Bizonvlees is niet zo mals als gewoon rundsvlees en heeft een pittigere smaak. Lekker!

Na wat nagekaart over de dag en de dingen des leven vielen we als een blok in slaap. Een welverdiende nachtrust.

Verslag van dag 2 en de kaartjes van beide ritten volgen…