Garfield (de kater die hier rondloopt) in zijn dagelijkse bezigheid: slapen. Toch een mooi leventje dat hij heeft!

2 jaar, zolang was het al geleden dat we (= Michiel en ik) ons eens aan een badmintontornooi gewaagd hadden. Dat tornooi was wel meegevallen. De tegenstand was wel sterker, maar we werden toch nog 5e van de 6. 2 jaar training zat er dus tussen, we waren dan ook wel eens benieuwd wat het zou worden. Van onze club deden Béa en Sylvie ook nog mee. Zij hadden een paar weken geleden hune eerste tornooi gespeeld, en hebben blijkbaar de smaak te pakken.

Onze eerste wedstrijd (die al een uur te laat begon) begon niet zo heel goed. We verloren hem in 2 sets (ik dacht iets van 16-21 en 15-21). Een opeenstapeling van fouten deed ons de das om. Het was hopen dat de volgende wedstrijden beter zouden gaan. Dat gebeurde ook. De 2e verloren we dan wel, maar het was in 3 sets waarbij de laatste 2 op 20-22 en 20-22 eindigden). Er had heel wat meer ingezeten, want we hadden een mooie voorsprong, maar nog steeds maakten we teveel fouten.
Wedstrijd 3 (en intussen zijn we al een 2 uur verder) begon beter. We wonnen de eerste set. De tweede verloren we nipt, maar in de derde was het eindelijk raak. De eerste gewonnen wedstrijd was binnen.
Onze laatste wedstrijd was ook niet fameus. We verloren de eerste set tamelijk zwaar. In de tweede ging het al wat beter, maar nog niet goed genoeg.

Bij de dames ging alles veel beter. Béa en Sylvie wonnen al hun wedstrijden en werden de verdiende winnaars in hun poule.

Conclusie van het tornooi was simpel: veel te veel fouten en er is nog veel werk aan de winkel als we eens een tornooi goed willen spelen. Maar… het is uit de fouten dat je leert. We zullen dus veel moeten leren

Omstreeks 8u30 begon dag 2 van onze tweedaagse in de Ardennen. Na een lekker ontbijt kropen we de wagen in om opnieuw richting Beffe te rijden. De rit zou nu langst een iets andere kant gaan, de richting van Marche en Famenne.

Het begin liep niet echt goed, de wegen die op de GPS stonden bestonden uit aardewegen, een beetje rond gereden dan om weer op de route te komen. Op een bepaald moment dan echter beslotenom af te snijden en terug te keren richting Beffe, kwestie van niet te laat aan de wagen te zijn. Onderweg nog langst een resem hellingen gepasseerd en op het einde weeral de Côte de Beffe.

Nadat de fietsen weer in de auto geladen waren zijn we nog eventjes de toerist gaan uithangen. Eerst eens naar La Roche gereden en het te voet bezocht, maar heel veel is er ook niet te zien. Na dit korte bezoek gingen we nog maar eens richting de Bizons. Het was nog klaar, dus nu was het wel mogelijk om wat foto’s te trekken (onder andere met onze eigen bizon: Don Diego, een knuffelbizon waarmee we toch wel een paar grappige foto’s gemaakt hebben). Aangezien ik mij van vorig jaar meende te herinneren dat we niet ver zaten van de brouwerij Achouffe stelde ik voor om nog eens langst daar te paseren. Aangezien Jan daar geen probleem van maakte gingen we op zoek naar Achouffe. De GPS had alvast geen zin om ons de goede weg te wijzen (hij vond het dorp niet), dus maar eerst langst de toeristische dienst van het mountainbike-dorp Houffalize gepasseerd (hing daar trouwens mooie poster van Meirhaeghe met volgens mij de handtekeningen van de meeste rijders op). Door de deskundige uitleg vonden we al snel Achouffe waar we geluk hadden dat het winkeltje nog net open was.

Na een bezoekje aan de brasserie was het tijd om de Ardennen vaarwel te zetten en koers te zetten richting huis. Onderweg nog eens gestopt aan de Lunch Garden om de magen te vullen en dan richting thuis.

De foto’s heb ik al eens online gezet, maar er moet nog wat gebeuren om het in deze layout in te bouwen. Ze staan in elk geval op http://www.drw.be/photos/album/ardennen (het beste is te wachten tot alle kleine foto’s ingeladen zijn).

De 2 ritten

Dag 1

Dag 2

Al een hele tijd hing het idee in de lucht, maar afgelopen maandag en dinsdag daalde het ook neer tot op de aarde om uitgevoerd te worden. Samen met Jan zou ik eens naar de Ardennen gaan om alginder kennis te maken met het betere klimwerk.

Als uitvalsbasis kozen we voor de Ranch Don Diego. Een hotel met een 17tal kamers in Champ de Harre dat vooral gekend is voor zijn bizons. Een paar kilometer verder loopt er een hele kudde bizons, en ook de menukaart bevat tamelijk wat bizonvlees.

De eerste rit die we gedaan hebben had ik vorig jaar met Herman al gedaan. Alleen hebben we er een stuk bijgezet, kwestie van het rondje maar 1 keer te moeten doen. De startplaats was Beffe. Kwestie van niet in het dal te vertrekken. Dit zorgde er niet voor dat de eerste honderden meters vlak zijn, het was er al een kleine kilometer klimmen, maar daarna was het gedurende een viertal kilometer constant bergaf. Hoewel het GPS-toestel meewas en elk dorp maar 2 banen kent slaagden we erin om even later al verkeerd te rijden. We hadden het snel door, maar die afdaling leek zo mooi. Daarom maar eens naar beneden gereden om vervolgens de kar te keren en terug te keren naar boven. Een mooie klim was het wel, en het was een ideale opwarmer voor de beklimming van de Haussire in La Roche-en-ardenne. Een tiental kilometer later volgde die beklimming namelijk. Vergelijken met andere klimmen is moeilijk. De klim bestaat uit drie stukken. Eerst naar het kerkhof, daarna naar het Parc à Gibier en vervolgens nog 1,3 kilometer naar de top van de Haussire. Lastig is het in ieder geval, de hoogtemeter steeg aanzienlijk, de energie in ons lichaam daalde aanzienlijk. Na een korte (veel te korte) afdaling begint dan een lang stuk langst de grote baan. Druk is het er niet (hoewel het een hoofdweg is), maar het klimt wel. Het is gelukkig een klimmetje waar je een met een vast ritme kan oprijden. Na het zware beukwerk in en rond La Roche ging het richting Dochamps en Erezée om dan via nog de binnenbaantjes terug te rijden naar Beffe. In Beffe lachtte een laatste helling ons toe: de Côte du Beffe. Een lastige klim van 1,4 km met als maximum een 16%. Een gemiddelde van ongeveer 10% dacht ik (volgens de Polar-gegevens).

Nadat Jan hem 1x en ik hem 2x beklommen had (zot zijn doet geen zeer) gingen we richting Harre om in te checken in het hotel. We kregen kamer 7 toebedeeld en nadat we ongeveer alle andere kamers gepasseerd waren vonden we eindelijk nummer 7 terug. Verscholen langst de achterkant. De kamers zijn zeer mooi, een ruime badkamer en door het dakvenster goed verlicht. Het ziet er allemaal ook heel erg modern uit.

Nadat we ons gedouched hadden zijn we op zoek gegaan naar de bizons. Volgens de bazin was het niet zover rijden, echter na 2 kruispunten vonden we het al niet meer. Blijkbaar ergens verkeerd ingeslagen en daar ging ons routeidee. Dan maar eens telefoneren naar het thuisfront, want ik had op de website gelezen waar de bizons zaten. Ook dat hielp echter niet. Vervolgens maar naar het hotel gebeld en de perfect Nederlands sprekende medewerker raadde ons aan de pijlen La Roche te volgen en dan stond er even verder een pijl naar de bizons (aldus hem). Echter, een pijl La Roche was er niet. Dan maar de GPS naar La Roche gestuurd en na veel moeite kwamen we toch uit bij de bizons die intussen al bezigwaren met hun avondmaal, een mals stukje hooi.

Aangezien zien eten honger doet krijgen gingen we maar terug naar het hotel op zoek naar een lekker stuk bizonvlees. Beiden kozen we voor de Brochette (aangezien het biefstuk op was) voorafgegaan door een dagsoepje.
Beiden waren zeer lekker. Om het met de woorden van culinair kenner Jan te zeggen: Bizonvlees is niet zo mals als gewoon rundsvlees en heeft een pittigere smaak. Lekker!

Na wat nagekaart over de dag en de dingen des leven vielen we als een blok in slaap. Een welverdiende nachtrust.

Verslag van dag 2 en de kaartjes van beide ritten volgen…