Ik kwam net dit filmpje tegen. Een knap staaltje van flashkunst!

I AMsterdam

Een week of 3 geleden kreeg ik van mijn vader te horen dat hij naar Amsterdam moest om zijn website (http://www.ethesis.net) te gaan voorstelling voor een jury. Aangezien de voorstelling op 22 september ging doorgaan en ik nog vakantie had kreeg ik het idee om met hem mee te gaan naar Amsterdam en er een dagje fietsen van te maken. Toen ik dat twee weken geleden echter meedeelde aan een ex-klasgenoot (en nog steeds goede kameraad) – Flem – vroeg die of hij meemocht, aangezien hij Amsterdam nog wel eens wou bezoeken. Natuurlijk had ik daar geen probleem mee. Met 2 is altijd toffer dan alleen en zo’n stadsbezoek leek me wel wat. De plannen werden gesmeed. 1 ding stond vast: we zouden beginnen met een bezoek aan de Amsterdam ArenA, het thuisstadion van Ajax. Beiden hadden we dit stadion al eens van de buitenkant gezien, maar we waren er nog nooit ingeweest.

Gisteren was het dan zover, de dag van het bezoek aan Amsterdam. Rond 8 uur kwam de trein vanuit Hansbeke aan met daarop Flem. Vlug de wagen in en koers richting Amsterdam. De eerste rondleiding begint steeds om 11u, dus het was normaal net gepast. Meer dan een kwartier zouden we niet overhebben.

Net voor Antwerpen begon de miserie echter al, er was een ongeluk gebeurd aan Borgerhout waardoor er een grote file was. De ring verder vervolgen was een optie, maar zeker niet de beste. We besloten dan maar via de Waaslandtunnel te gaan. Blijkbaar waren we niet de enige met dat idee, want ook daar was het file. Gelukkig ging het daar wat beter vooruit. Voor de rest ging onze reisweg zeer vlot. Echter… 11 uur naderde heel snel en we waren nog niet op locatie. Rond 10.55 zagen we de ArenA liggen en namen we de afrit. 5 minuten om uit te stappen, de ingang te vinden, te betalen. Het leek ons onmogelijk en we legden ons al neer bij het feit dat het wachten zou zijn op rondleiding 2. Om klokslag 11 uur gingen we het gebouw binnen, naar de balie om te vragen of we al ticket konden kopen. De dame achter de balie had echter goed nieuws: de rondleiding zou net gaan beginnen. De eerste waren al door de deur, maar we konden nog aansluiten. We hadden dus geluk.

De rondleiding begon met een bezoek aan de grasmat. De mat betreden mochten we niet, kwestie van het gras niet te vertrappelen zeker. Even erna mochten we plaatsnemen op de tribunes en kregen we een deskundige uitleg over het volledige stadium en de constructie ervan. ‘t was wel eens interessant. Aangezien onze groep voornamelijk uit Engelstaligen bestond werd alles ook in het Engels verteld. Dit zorgde ervoor dat wij even tijd hadden om naar de bovenste stoeltjes te gaan. ‘t is toch steil hoor, die tribunes (37° om precies te zijn). Als er daar eens wa geduwd wordt moet het toch nog gevaarlijk zijn.
Een derde luik van het bezoek bracht ons naar de perszaal. We mochten nog net binnen, 5 minuten later zou er namelijk een persconferentie plaatsvinden (waarschijnlijk was het over de aankomende wedstrijd). Ook de controlekamer vanwaaruit het dak bediend wordt mochten we eens bekijken. Hierna was de rondleiding echter al voorbij. ‘t was boeiend geweest en vooral indrukwekkend. Het ajax-museum hebben we wel bezocht, maar echt lang zijn we er niet gebleven. Erg groot was het dan ook niet.

Aangezien we gemerkt hadden dat er gespeeld werd op het trainingsveld zijn we dan maar eens naar daar gegaan. De meeste waren al terug naar de kleedkamers, maar een enkeling was nog aan het spelen. Het bleek Klaas Jan Huntelaar te zijn die tesamen met Maarten Stekelenburg wat penalties aan het oefenen was. De Ajax-Belg Thomas Vermaelen was nergens te zien. Nouja,misschien is hij ons wel gepasseerd hoor, maar we herkenden hem in elk geval niet. Ze zouden beter steeds een naamkaartje dragen .

Intussen begon onze maag al te knorren, tijd om een broodje tot ons te nemen en de Arena Boulevard achter ons te laten. De metro op richting Amsterdam Centraal.

In Amsterdam zelf hebben we vooral de winkelstraten bezocht. Voor Flem was het op zoek gaan naar een rugzak. Uiteindelijk heeft hij er enen gevonden (en hij kreeg er zelfs kortingsbonnen voor een of ander waterpark in Egypte bij). Na een bezoek aan de Chinese supermarkt (eens de voorraad lychéedrank opgekocht).

Rond 5 uur besloten we om richting de Kloveniersburgwal te gaan (alwaar mijn vader zat). Aan de overkant een terrasje opgezocht en gewacht eer dat hij zou buiten komen. Flem is dan maar begonnen met domme foto’s te trekken (niet van zichzelf) en filmpjes te maken. Dit tot groot jolijt van de mensen van den café.

Rond half 6 dan huiswaarts beginnen gaan. In tegenstelling tot de ochtend hadden we heel wat minder geluk met het verkeer. Tussen Amsterdam en Breda bijna continu file/vertragend verkeer gehad. Rond 8 uur waren we dan ook nog maar aan de McDonnalds te Breda, intussen al goed honger gekregen.
Rond kwart na 9 waren we dan terug in Hansbeke voor de aflevering van Flem. ‘t was een toffe (maar vermoeiende) dag geweest.

Oja, mijn pa heeft niet gewonnen. De winnaar was een project dat net een financiele boost van €150000 had gekregen. Indien iemand deze financiële boost ook aan mijn vader zijn project wil geven moet u hem maar contacteren via http://www.ethesis.net. Bijdragen minder dan €150000 zijn ook steeds welkom

Nadat ik begin juli al eens kennis gemaakt had met de duo duatlon (toen in Kortrijk) wou ik nu eens een stapje verder gaan. Tesamen met paar kameraden werden er plannen gesmeed om mee te doen aan de GP Jim (9 september). In totaal zouden er een 5tal van ons meedoen. Speciaal aan de GP Jim is het feit dat het fietsen niet aansluitend gebeurt aan het zwemmen. Dit omdat het zwemmen plaatsvindt in het zwembad van Beernem en de rest in Oedelem. Dit is voor mij een groot pluspunt aangezien ik niet de aangepaste kledij heb om de overstap zwemmen – fietsen vlot te doen.

2 maanden later was het zover. De dag van de triathlon. Afgelopen week eens gaan zwemmen (was meer dan 2 jaar geleden) en ook eens gaan lopen (was minder lang geleden). Het zwemmen en lopen zijn zowiezo mijn mindere punten, maarja. ’t Was voor het plezier, en als het fietsen goed zou lukken, dan zou ik tevreden zijn.

Om niet al te veel krachten te verspelen trommelde ik mijn ouders op om mij naar daar te brengen. We hadden echter de brief niet goed gelezen, waardoor ik in Oedelem stond (de plek waar in de namiddag het fietsen/lopen was). Met nog een kwartier tijd voor de uiterste aanmelddatum vertrok ik maar richting Beernem. Had gelukkig tijd genoeg, aanmeldprocedure verliep vlot, en vervolgens richting kleedkamer. Aan ’t zwembad dan de eerste van de kameraden tegengekomen (Jens). Hij zou ook rond 10 min zwemmen. Net zoals bij mij was het zwemmen geen sterke discipline bij hem.

Rond 9.54 mocht ik dan starten. Al bij al ging het behoorlijk (voor zo weinig zwemtraining gehad te hebben). In vergelijking met de andere was de tijd eerder slecht te noemen. Met mijn 10.14 was ik 163^e van de 199 zwemmers. Jens had een tijd 9.37 (147^e tijd).
Wachtend op de tijden van de andere kameraden werd ons duidelijk dat de delegatie maar uit ons 2 zou bestaan. Een 3^e was er wel (Jasper), maar hij was geblesseerd en had dus een geldige reden tot afzegging. Van de rest geen spoor.

Na het zwemmen was er dan enkele uurtjes rust. Deze hebben we benut om te eten (bij Jasper, lekkere spaghetti).

Kort na het eten hebben we dan koers gezet richting Oedelem voor het tweede luik van de dag. Nog maar net vertrokken werden we al tegengehouden door de politie. Nochtans hadden we niets verkeerds gedaan. Gelukkig was het vredelievend bedoeld (de politie, uw vriend é). In de combi zat (als politieman) namelijk Marc. Met Marc heb ik Brugge – Mont Ventoux en Brugge – Reims – Brugge meegefietst, goed voor 15 dagen samen op reis. Het was dus eens een toffe ontmoeting. Daarna heb ik hem dan nog 3 keer gezien, hij was van dienst tijdens het fietsgedeelte en stond het verkeer tegen te houden op een kruispunt.

Na de verplichte briefing zijn we dan begonnen aan het verkennen van de ronde. Drie grote stukken rechte baan, op het uiterste punt wat bochtenwerk, ergens een zeer klein baantje.. Dat is zowat de samenvatting van het parcours.

Om 15u werd het startschot dan gegeven voor de eersten. Om de 3 seconden zou er een volgende vertrekken. Ik had dus nog wel wat tijd vooraleer ik zou vertrekken. Tijdens het wachten op mijn start aan de praat geraakt met de persoon naast mij. Hij vroeg zich af hoeveel ik wou halen in de fietsfase. Toen ik vermeldde dat ik hoopte 37 gemiddeld te halen kwam de vraag al direct: “en als je mij passeert, mag ik dan in het wiel zitten”. Natuurlijk maakte ik daar geen probleem van. Ik ging zowiezo mijn eigen tempo proberen te rijden en ervoor zorgen dat ik nog overhad voor het lopen.
Acht minuten na de start van de eerste (niet Jim Beuselinck zelf) kon ik dan ook vertrekken. Gelukkig direct een stuk meewind, ideaal om mee te beginnen. ‘k kon het tempo gedurende de eerste 3 kilometer op 46 gemiddeld houden. (Polargegevens – Wel pas ingedrukt na de eerste bocht. Was het bijna vergeten (shame on me)). Een eerste doel was al snel bereikt: bij Jens geraken. In de tegenwind was het afzien. Een 33 halen was al moeilijk. Het was er dan ook nog eens open wat ervoor zorgde dat de wind helemaal vrij spel had. Verder heb ik ook niet de mogelijkheid gehad om eens in het wiel te zitten (nouja, buiten die ene lokale die het nodig vond om net voor de startzone kop te nemen, doorheen startzone kop te doen en erna te lossen (in the future everybody will have 15 seconds of fame). De tweede ronde ging ook vlot, iets minder snel als de eerste, maarja, toen ging het ook wel heel snel (en was er ook nog meer volk als mikpunt). Nu waren er al groepjes gevormd waardoor de deelnemers minder verspreid waren over het parcours. In het begin van de tweede ronde trouwens een ex-leerkracht voorbijgestoken. Altijd tof om gekenden tegen te komen J.

Met een gemiddelde van 36,6 uiteindelijk de wisselzone bereikt. Het wisselen verliep tamelijk vlot. Het was natuurlijk handig dat ik mijn veters niet moest strikken (kon er zo instappen). De aanpassing naar het lopen ging al bij al nog goed. Voelde het wel in de benen, maar was waarschijnlijk niet de enige. Al na een kilometer of 2 van het lopen kreeg ik dan ook nog last in de mild. Gelukkig nooit echt erg.

Verschillenden staken me voorbij, geen idee hoeveel het er waren. Globaal gezien waarschijnlijk wel minder dan dat ik er voorbijgestoken heb tijdens het fietsen. Dus normaalgezien zal ik wel wat plaatsen gestegen zijn. Jens zal er zeker een heel pak gestegen zijn, hij was direct weg bij het lopen en ik denk niet dat er hem nog veel ingehaald hebben.

‘k vond het een meer dan geslaagde kennismaking met de triathlon. Spijtig dat het allemaal nogal duur is om aan ‘aansluitende’ triathlons mee te doen (want zo’n wetsuit kost wel veel denk ik). Ben wel van plan om volgend jaar opnieuw mee te doen. Misschien dan met 3, want dan kunnen we voor mooie tijd gaan, ofwel gewoon meer trainen.

EDIT: Intussen is de uitslag bekend. Ben 67e bij de recreanten geworden, Jens is 46e geworden

De laatste tijd niet zo heel veel tijd gehad om dit te onderhouden. Intussen wel al veel gedaan (zoals bvb De Gordel afgelopen weekend). Ben bezig aan het verslag daarvan (en ook aan het verslag van Brugge – Mont Ventoux). Ergens midden september zal er daar wel wat van online komen..